Είχα κάνα δυο μήνες να πάω σινεμά. Την Κυριακή τα κατάφερα. Είδα το Pina, την ταινία-αφιέρωμα του Wim Wenders στη χορογράφο Pina Bausch, και μετά δεν μπορούσα να συνέλθω σκαλωμένη κάπου ανάμεσα στην πραγματική, χειροπιαστή διάσταση της πόλης και την εξωπραγματική διάσταση της ταινίας. Ίσως να φταίει που έβλεπα 3D πρώτη φορά στη ζωή μου, αλλά είχε πάρα πολύ καιρό ένα δημιούργημα του θεαματικού μοντέρνου κόσμου, να με αναστατώσει τόσο.
Έκανα δυο απανωτά τσιγάρα στο μπαλκόνι του γυαλιστερού εμπορικού κέντρου χαζεύοντας τα δορυφορικά πιάτα της αμερικάνικης πρεσβείας, και έπειτα με δυσκολία οδήγησα μέχρι το σπίτι.
..........
μέσα στο κουστούμι σου, όπως πάντα
μόλις επέστρεψες από τη δουλειά
κουρασμένος
με το τρένο
απογευματινός ήλιος
στην κουζίνα του σπιτιού
σηκώνεις τα χέρια σου αργά
φτιάχνεις μια ευρύχωρη αγκαλιά
για μένα
στο ύψος του στήθους σου
ανεβαίνω ψηλά
πάνω σε μια καρέκλα
είμαι ξυπόλητη
τα μαλλιά μου πέφτουν στα μούτρα μου
φοράω ένα μακρύ μεταξωτό φόρεμα
που περιορίζει τις κινήσεις μου
στις μύτες των ποδιών μου
τρίζουν τα κόκαλα των δαχτύλων μου
νοιώθω να χάνω το βάρος μου
και παίρνω λίγη φόρα
όση χρειάζεται
για να βουτήξω με το κεφάλι
γλιστρώντας από την αγκαλιά σου
δεν προλαβαίνεις να με κρατήσεις
μια στιγμή μόνο
ο ήχος του φορέματος μου διαρκεί περισσότερο από μένα
πέφτω μαλακά και ξανασηκώνομαι
φτύνω τα μαλλιά μου από το στόμα
και είμαι απολύτως ενήμερη για τον ιδρώτα που κυλάει στη πλάτη μου
και μετά
επανάληψη
σε λούπα
με μουσική άχρονη σε σκούρο background
πίσω από τα 3D γυαλιά μου
με πιάνουν τα κλάματα
επειδή κατάφερα και πάλι να σου ξεφύγω
Δε σε νοιάζει που
φοράς καθημερινά τα ίδια αθλητικά παπούτσια,
μονάχα τα ρούχα που κάνεις κέφι,
κι ας είναι τα χρώματα παράταιρα.
Θέλεις πολύ
να είσαι με τα παιδιά όλη μέρα,
χωμένη σε σκοτεινά σινεμά
ή λουσμένη στο φως μέσα σε συνοικιακά fast food.
Βλέπεις πάντα
το αγαπημένο σου πρόγραμμα
στις πέντε η ώρα το απόγευμα, ακριβώς.
(Είναι μια επιβεβαίωση ότι όλα θα πάνε ρολόι).
Θεωρείς πως είναι άδικο
που δεν μπορείς να τρως μερέντα με ψωμί κάθε φορά που πεινάς,
και σχηματίζεις κακές λέξεις
με τα γράμματα που απομένουν στον πάτο της σούπας σου.
Τότε
τα καλοκαίρια των 100 ημερών
πάνω στο ποδήλατο σου
ο αέρας αντίθετα
σε μια μεγάλη κι επικίνδυνη κατηφόρα.
(Φφφφφρρρρρρρρρρ
και
χάνεσαι μετά τη στροφή.)
Τώρα
έχεις μια άγρια χαρά που βράζει μέσα σου,
σε κάνει να τραγουδάς
κι ας είναι η φωνή σου απαίσια.
Τους αγαπώ γιατί ενώ το προσέχουν
δεν τους πειράζει.
Σήμερα σηκώθηκα με μπουκωμένη μύτη και ένα σώμα μου πονούσε σα να έτρωγα ξύλο όλο το βράδυ. Τεντώθηκα με δυσκολία, φόρεσα εκατό ζακέτες τη μία πάνω στην άλλη, πήρα δύο αναβράζον extra, έφτιαξα μπόλικο πράσινο τσάι κι αποφάσισα να μη βγω από το σπίτι μέχρι το απόγευμα που αναγκαστικά πρέπει να πάω στη δουλεία, όχι επειδή δε μπορώ να κάνω κοπάνα, αλλά σήμερα ξέρω ότι θα με πληρώσουν για το Πάσχα. Όμως, επειδή είμαι από τους ανθρώπους που δεν μπορούν να κάτσουν στα αυγά τους, είπα να καθαρίσω λιγάκι τη ντουλάπα, μιας κι έχω ακόμη κάτι κούτες από τη μετακόμιση που δεν τις έχω αγγίξει ξανά από τότε.
Η Isabella Rossellini, σκηνοθετεί, γράφει και παρουσιάζει δίλεπτα πορτραίτα των ασυνήθιστων τεχνικών αποπλάνησης που υιοθετούν πλάσματα του ζωικού βασιλείου, από τα μικρότερα έντομα μέχρι τα μεγαλύτερα θηλαστικά. Απίθανα αισθητικά αλλά πάνω απ' όλα προκλητικά, επειδή ριζικά αμφισβητούν τον ένα και μοναδικό τρόπο που μας έχουν μάθει να αντιλαμβανόμαστε την ερωτική έλξη και πράξη.
Βρείτε τα εδώ http://www.sundancechannel.com/greenporno/
