Δε σε νοιάζει που

φοράς καθημερινά τα ίδια αθλητικά παπούτσια,

μονάχα τα ρούχα που κάνεις κέφι,

κι ας είναι τα χρώματα παράταιρα.


Θέλεις πολύ

να είσαι με τα παιδιά όλη μέρα,

χωμένη σε σκοτεινά σινεμά

ή λουσμένη στο φως μέσα σε συνοικιακά fast food.


Βλέπεις πάντα

το αγαπημένο σου πρόγραμμα

στις πέντε η ώρα το απόγευμα, ακριβώς.

(Είναι μια επιβεβαίωση ότι όλα θα πάνε ρολόι).


Θεωρείς πως είναι άδικο

που δεν μπορείς να τρως μερέντα με ψωμί κάθε φορά που πεινάς,

και σχηματίζεις κακές λέξεις

με τα γράμματα που απομένουν στον πάτο της σούπας σου.


Τότε

τα καλοκαίρια των 100 ημερών

πάνω στο ποδήλατο σου

ο αέρας αντίθετα

σε μια μεγάλη κι επικίνδυνη κατηφόρα.


(Φφφφφρρρρρρρρρρ

και

χάνεσαι μετά τη στροφή.)


Τώρα

έχεις μια άγρια χαρά που βράζει μέσα σου,

σε κάνει να τραγουδάς

κι ας είναι η φωνή σου απαίσια.


Τους αγαπώ γιατί ενώ το προσέχουν

δεν τους πειράζει.


4:47 π.μ.




Σήμερα σηκώθηκα με μπουκωμένη μύτη και ένα σώμα μου πονούσε σα να έτρωγα ξύλο όλο το βράδυ. Τεντώθηκα με δυσκολία, φόρεσα εκατό ζακέτες τη μία πάνω στην άλλη, πήρα δύο αναβράζον extra, έφτιαξα μπόλικο πράσινο τσάι κι αποφάσισα να μη βγω από το σπίτι μέχρι το απόγευμα που αναγκαστικά πρέπει να πάω στη δουλεία, όχι επειδή δε μπορώ να κάνω κοπάνα, αλλά σήμερα ξέρω ότι θα με πληρώσουν για το Πάσχα. Όμως, επειδή είμαι από τους ανθρώπους που δεν μπορούν να κάτσουν στα αυγά τους, είπα να καθαρίσω λιγάκι τη ντουλάπα, μιας κι έχω ακόμη κάτι κούτες από τη μετακόμιση που δεν τις έχω αγγίξει ξανά από τότε.

Μέσα βρήκα διάφορα πράγματα που κρατάω χρόνια και ευλαβικά μεταφέρω από σπίτι σε σπίτι για καθαρά συναισθηματικούς λόγους. Σε ένα σέξιον των πραγμάτων αυτών (μεταπτυχιακό-Αγγλία), ανακάλυψα το παρακάτω ποίημα που το γούσταρα όταν το πρωτοδιάβασα και το γουστάρω ακόμη, και επειδή είναι εύστοχο αλλά και επειδή είναι πραγματικά η χαρά των απανταχού grammar και spell-checkers.



"Listen Mr Oxford Don"

Me not no Oxford don
me a simple immigrant
from Clapham Common
I didn't graduate
I immigrate

But listen Mr Oxford don
I'm a man on de run
and a man on de run
is a dangerous one

...I ent have no gun
I ent have no knife
but magging de Queen's English
is the story of my life

I dont need no axe
to split/up yu syntax
I dont need no hammer
to mash up yu grammar

I warning you Mr Oxford don
I'm a wanted man
and a wanted man
is a dangerous one

Dem accuse me of assault
on the Oxford dictionary/
imagine a concise peaceful man like me/
dem want me to serve time
for inciting rhyme to riot
but I tekking it quiet
down here in Clapham Common

I'm not a violent man Mr Oxford don
I only armed wit mih human breath
but human breath
is a dangerous weapon

So mek dem send one big word after me
I ent serving no jail sentence
I slashing suffix in self defence
I bashing future wit present tense
and if necessary
I making de Queen's English accessory/ to
my offence

(John Agard, 1985, from Mangoes & Bullets)





3:41 π.μ.





3:33 π.μ.



























































Ξέρω ότι έχω πολύ καιρό να γράψω.
Συγνώμη,
αλλά δεν έχω κάτι σημαντικό να πω,
ή έτσι νομίζω.

Ευτυχώς όμως γίνονται σημαντικά πράγματα τριγύρω μου.
Τα κορίτσια και τα αγόρια του Μωβ Καφενείου πάνε τουρνέ μαζί με τις γυναίκες στην πυρά.

Τρεις στάσεις. Μία εδώ, μία στο Βόλο και στη συνέχεια για μια ακόμη φορά στην Αθήνα.

Μην τις χάσετε!

Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα.
Κάπου εδώ είμαι.
Απλώς αγραναπαύομαι.


5:06 π.μ.





Η Isabella Rossellini, σκηνοθετεί, γράφει και παρουσιάζει δίλεπτα πορτραίτα των ασυνήθιστων τεχνικών αποπλάνησης που υιοθετούν πλάσματα του ζωικού βασιλείου, από τα μικρότερα έντομα μέχρι τα μεγαλύτερα θηλαστικά. Απίθανα αισθητικά αλλά πάνω απ' όλα προκλητικά, επειδή ριζικά αμφισβητούν τον ένα και μοναδικό τρόπο που μας έχουν μάθει να αντιλαμβανόμαστε την ερωτική έλξη και πράξη.


Βρείτε τα εδώ http://www.sundancechannel.com/greenporno/





3:02 π.μ.






















Σε καμιά περίπτωση δεν θεωρώ τον εαυτό μου πολίτη. Σιγά σιγά συνήθισα να βλέπω τον δημόσιο χώρο ως εχθρικό έδαφος, αυλακωμένο με παράλογες και ταπεινωτικές απαγορεύσεις, που τον διασχίζω όσο το δυνατόν γρηγορότερα για να πάω από μια ιδιωτική κατοικία σε μια άλλη. Στο δημόσιο χώρο δεν έχω θέση και τίποτα ευχάριστο δεν μπορεί να μου συμβεί.


Μισέλ Ουελμπέκ (εκπρόσωπος της παρισινής αφρόκρεμας της διανόησης)



οι πλατείες μου

τα πεζοδρόμια μου

οι δρόμοι μου

οι διαβάσεις μου


η κουζίνα σου

το δωμάτιο σου

το καθιστικό σου

το καταφύγιο σου


Κάποτε, υπήρξαν στιγμές και σ' αυτή την πόλη, που το δημόσιο εφόρμησε βίαια μέσα στο ιδιωτικό και το εξανάγκασε στην καλύτερη των περιπτώσεων ν' ανοίξει την πόρτα και να βγει στους δρόμους όπου όλα τα ευχάριστα ήταν πιθανά.

Ήταν τότε που ο χτύπος της καρδιάς της πόλης δεν μπορούσε πια να καλυφθεί από το βόμβο της συνεχούς ροής των αυτοκινήτων ή από τον θόρυβο του τηλεοπτικού πομπού που συνήθως μεσολαβεί για να φέρει φιλτραρισμένο, το χαοτικό, άγριο, ανεξέλεγκτο ΕΞΩ στο τακτοποιημένο, ήσυχο και καθαρό ΜΕΣΑ.

Αν θυμάσαι, ήταν τότε που δεν μπορούσες με τίποτα να κάτσεις σπίτι κι όταν έβγαινες είχες να πας παντού.

Λυπάμαι που αυτό δεν το λαμβάνετε υπ' όψιν σας βλοσυρέ μεσιέ Ουελμπέκ.

Οι άνθρωποι, μπροστά τις απαγορεύσεις, ιδιαίτερα αν αυτές είναι παράλογες και ταπεινωτικές, πάντα θα βρίσκουν τρόπο ν' αντιδρούν, και ο δημόσιος χώρος δεν μπορεί παρά να είναι το μέρος όπου θα συναντιούνται όσο εχθρικά πλασμένος κι αν είναι.


Έτσι λοιπόν,

αύριο,

15 Δεκέμβρη

στη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ,

θα τα πούμε εκεί έξω.


Α!

Και ένα ανάγνωσμα για τη διαδρομή από το σπίτι μέχρι τους δρόμους

η ολόφρεσκη (σπαρταράει) μπροσούρα

ΑΘΗΝΑ ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ

Χωρική Ανάλυση της Εξέγερσης του Δεκέμβρη 2008


από

urban anarchy

Εκδόσεις για τους Χωρικούς Ανταγωνισμούς

(αν είστε της παλιάς σχολής ψάξτε την στα στέκια, στις καταλήψεις, στους απελευθερωμένους χώρους έξω απ' το σπίτι σας, αλλιώς ψηφιακά κατεβάστε την σαν PDF στο www.urbananarchy.gr)







2:05 π.μ.




1.


ο επιβάτης του κουπέ αριθμός 24

είναι γύρω στα τριάντα

έχει βολευτεί και

δείχνει φανερά πως ενοχλείται

από τις τρεις γυναίκες που εισβάλουν ξαφνικά ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ

δε πα να γαμηθείς ρε μαλάκα

ναι, έχω εισιτήριο

ναι, βαγόνι 2

ναι, στο 24

ναι, είναι πλέον μεικτά


ο ελεγκτής φέρνει δυο ταλαιπωρημένους μετανάστες

θα μείνω εγώ να κοιμηθώ μαζί τους

εγώ και ο τύπος

τα κορίτσια φεύγουν για τα δικά τους κρεβάτια


όλο το βράδυ είναι ανήσυχος

τα μάτια του ορθάνοιχτα κάθε φορά που κάνω να σηκωθώ

δεν ξέρω ποιον φοβάται πιο πολύ

εμένα ή τους άλλους


το πρωί με ξυπνά ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο

"ΑΤΗΕΝΕ" μου λέει ένας από τους μετανάστες

και με βοηθά να κατεβάσω τα πράγματα μου


ο τύπος είναι άφαντος

ο σταθμός Λαρίσης γκρι, κίτρινος κι θολός

μέσα απ' το τζάμι

ξημερώματα

Σαββάτου


καλημέρα




2.


18 χρονών

πρώτη της φορά στην Αθήνα

πάμε να φάμε κάτι

μπροστά στο μαγαζί με ρωτάει:

"Ποιο είναι αυτό το παρκάκι;"

της απαντώ

"Η πλατεία Εξαρχείων"


(για τη Φ.)



7:51 π.μ.



Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)