Η Isabella Rossellini, σκηνοθετεί, γράφει και παρουσιάζει δίλεπτα πορτραίτα των ασυνήθιστων τεχνικών αποπλάνησης που υιοθετούν πλάσματα του ζωικού βασιλείου, από τα μικρότερα έντομα μέχρι τα μεγαλύτερα θηλαστικά. Απίθανα αισθητικά αλλά πάνω απ' όλα προκλητικά, επειδή ριζικά αμφισβητούν τον ένα και μοναδικό τρόπο που μας έχουν μάθει να αντιλαμβανόμαστε την ερωτική έλξη και πράξη.
Βρείτε τα εδώ http://www.sundancechannel.com/greenporno/
Σε καμιά περίπτωση δεν θεωρώ τον εαυτό μου πολίτη. Σιγά σιγά συνήθισα να βλέπω τον δημόσιο χώρο ως εχθρικό έδαφος, αυλακωμένο με παράλογες και ταπεινωτικές απαγορεύσεις, που τον διασχίζω όσο το δυνατόν γρηγορότερα για να πάω από μια ιδιωτική κατοικία σε μια άλλη. Στο δημόσιο χώρο δεν έχω θέση και τίποτα ευχάριστο δεν μπορεί να μου συμβεί.
Μισέλ Ουελμπέκ (εκπρόσωπος της παρισινής αφρόκρεμας της διανόησης)
οι πλατείες μου
τα πεζοδρόμια μου
οι δρόμοι μου
οι διαβάσεις μου
η κουζίνα σου
το δωμάτιο σου
το καθιστικό σου
το καταφύγιο σου
Κάποτε, υπήρξαν στιγμές και σ' αυτή την πόλη, που το δημόσιο εφόρμησε βίαια μέσα στο ιδιωτικό και το εξανάγκασε στην καλύτερη των περιπτώσεων ν' ανοίξει την πόρτα και να βγει στους δρόμους όπου όλα τα ευχάριστα ήταν πιθανά.
Ήταν τότε που ο χτύπος της καρδιάς της πόλης δεν μπορούσε πια να καλυφθεί από το βόμβο της συνεχούς ροής των αυτοκινήτων ή από τον θόρυβο του τηλεοπτικού πομπού που συνήθως μεσολαβεί για να φέρει φιλτραρισμένο, το χαοτικό, άγριο, ανεξέλεγκτο ΕΞΩ στο τακτοποιημένο, ήσυχο και καθαρό ΜΕΣΑ.
Αν θυμάσαι, ήταν τότε που δεν μπορούσες με τίποτα να κάτσεις σπίτι κι όταν έβγαινες είχες να πας παντού.
Λυπάμαι που αυτό δεν το λαμβάνετε υπ' όψιν σας βλοσυρέ μεσιέ Ουελμπέκ.
Οι άνθρωποι, μπροστά τις απαγορεύσεις, ιδιαίτερα αν αυτές είναι παράλογες και ταπεινωτικές, πάντα θα βρίσκουν τρόπο ν' αντιδρούν, και ο δημόσιος χώρος δεν μπορεί παρά να είναι το μέρος όπου θα συναντιούνται όσο εχθρικά πλασμένος κι αν είναι.
Έτσι λοιπόν,
αύριο,
15 Δεκέμβρη
στη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ,
θα τα πούμε εκεί έξω.
Α!
Και ένα ανάγνωσμα για τη διαδρομή από το σπίτι μέχρι τους δρόμους
η ολόφρεσκη (σπαρταράει) μπροσούρα
ΑΘΗΝΑ ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Χωρική Ανάλυση της Εξέγερσης του Δεκέμβρη 2008
από
urban anarchy
Εκδόσεις για τους Χωρικούς Ανταγωνισμούς
(αν είστε της παλιάς σχολής ψάξτε την στα στέκια, στις καταλήψεις, στους απελευθερωμένους χώρους έξω απ' το σπίτι σας, αλλιώς ψηφιακά κατεβάστε την σαν PDF στο www.urbananarchy.gr)
1.
ο επιβάτης του κουπέ αριθμός 24
είναι γύρω στα τριάντα
έχει βολευτεί και
δείχνει φανερά πως ενοχλείται
από τις τρεις γυναίκες που εισβάλουν ξαφνικά ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ
δε πα να γαμηθείς ρε μαλάκα
ναι, έχω εισιτήριο
ναι, βαγόνι 2
ναι, στο 24
ναι, είναι πλέον μεικτά
ο ελεγκτής φέρνει δυο ταλαιπωρημένους μετανάστες
θα μείνω εγώ να κοιμηθώ μαζί τους
εγώ και ο τύπος
τα κορίτσια φεύγουν για τα δικά τους κρεβάτια
όλο το βράδυ είναι ανήσυχος
τα μάτια του ορθάνοιχτα κάθε φορά που κάνω να σηκωθώ
δεν ξέρω ποιον φοβάται πιο πολύ
εμένα ή τους άλλους
το πρωί με ξυπνά ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο
"ΑΤΗΕΝΕ" μου λέει ένας από τους μετανάστες
και με βοηθά να κατεβάσω τα πράγματα μου
ο τύπος είναι άφαντος
ο σταθμός Λαρίσης γκρι, κίτρινος κι θολός
μέσα απ' το τζάμι
ξημερώματα
Σαββάτου
καλημέρα
2.
18 χρονών
πρώτη της φορά στην Αθήνα
πάμε να φάμε κάτι
μπροστά στο μαγαζί με ρωτάει:
"Ποιο είναι αυτό το παρκάκι;"
της απαντώ
"Η πλατεία Εξαρχείων"
(για τη Φ.)
είμαι το σούπερ κορίτσι
χαμένο μέσα στο πλήθος
των αντιηρώων του σουπερμάρκετ
παραμονεύω
στους διαδρόμους με τα εδώδιμα
οι πιο πολλοί πολεμούν σκληρά με τα καρότσια τους
οι πιο δυνατές τα στολίζουν με τα παιδιά τους
πάνε και έρχονται
συνεχώς
αναζητώντας μοναδικές ευκαιρίες για δράση
βάζω βιαστικά χωρίς να με δει κανείς
ένα σουπλίν mistral κάτω απ' τη στολή
μυρίζει τόοοοοσο ωραία
μετά
στο πάρκινγκ
προσπερνώ ένα γυαλιστερό μπατ-μομπίλ
και χάνομαι στο ηλιοβασίλεμα με τα πόδια
σπίτι
είμαι το σούπερ κορίτσι
φυλακισμένο από τον κάκιστο κακό
μέσα σε ένα ευρύχωρο δυάρι
έχω την ιδιότητα να γίνομαι αόρατη όταν δεν πρέπει
και να μην λέω αυτό που σκέφτομαι όταν πρέπει
επιστροφή
γυρισμός
επάνοδος στο σημείο από όπου είχα φύγει
Οκτώβριος 2010
έρημος Ατακάμα
33 μεταλλωρύχοι
622 μέτρα βάθος
69 μέρες θαμμένοι κάτω απ' τη γη
κάθε μέρα μια κουταλιά τόνο
μια γουλιά γάλα για τον καθένα
επιστρέφουν στην επιφάνεια με την καψούλα Phoenix
σε περιμένω με ανυπομονησία
Ιούλιος 1969
λίγο πριν ξημερώσει
13 μοίρες και 19' βόρεια
169 μοίρες και 9' δυτικά
Ειρηνικός Ωκεανός
κοντά στη νήσο Ουέηκ
προσθαλάσσωση του Απόλλων 11
ο Άρμστρονγκ
ο Όλντριν
ο κυβερνήτης Κόλλινς
επιστρέφουν με δείγματα βράχων από την επιφάνεια της Σελήνης
σε περιμένω με κομμένη την ανάσα
Μάρτιος 1992
μετά από 311 μέρες
20 ώρες
και 1 λεπτό
σε τροχιά
μέσα στον 120 τόνων
διαστημικό σταθμό Μιρ
ο κοσμοναύτης Σεργκέϊ Κρικάλοβ
επιστρέφει πίσω στη Γη
εκεί κάτω
η Σοβιετική Ένωση είχε στο μεταξύ καταρρεύσει
σε περιμένω και τίποτα δε θα 'ναι όπως παλιά
Απρίλιος 1912
Ατλαντικός Ωκεανός
στις 23:40 μετά το δείπνο
στο πρώτο του ταξίδι
ο Τιτανικός συγκρούεται με ένα παγόβουνο
και βυθίζεται ολοκληρωτικά
706 άνθρωποι
κυρίως της πρώτης θέσης
επιστρέφουν σώοι στις οικογένειες τους
1.517 άνθρωποι
χάνουν τη ζωή τους μέσα στα παγωμένα νερά
σε περιμένω κι ας έχω ένα φόβο πως δε θα έρθεις ποτέ
αγαπημένη μου Φ.
χτες βράδυ ονειρεύτηκα ότι έκοψες
όλα τα μαλλιά σου και τα χρησιμοποίησες για να φτιάξεις ένα κρεβάτι μέσα στο οποίο
κάναμε έρωτα, και ο απέναντι τοίχος ήταν καθρέφτης
και όταν τέλειωσα είδα μέσα του
πως δεν ήσουν πια δίπλα μου
εσύ καθόσουν σε μια καρέκλα βάφοντας τα νύχια σου
με πράσινο βερνίκι νυχιών φτιαγμένο από ακρίδες
είπες: τα κόκκινα σπίτια είναι οι σύζυγοι σου
έπειτα ξύπνησα επειδή είχα δαγκώσει τον εαυτό μου
στον ώμο. ήταν εξήμισι.
κατά τ' άλλα όλα καλά, κάνει
κρύο εδώ αλλά είναι αρκετά ζεστά για το
τομάρι μου.
αντίο, ο φίλος σου
sigurjón
(από το βιβλίο των παραισθήσεων)
του Sjón
Ρέυκιαβικ 11.03.80
Θα το βρείτε στα αγγλικά εδώ: Poetry Review, vol. 100:1, Spring 2010, from a special feature on Icelandic poetry by Jason Ranon Uri Rotstein.
