Πορεία ενάντια στη φασιστική επίθεση στην Κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ
2:30 π.μ.
Πριν από 6 χρόνια
Γύρω στις 23:00 και ενώ γινόταν η συνέλευση της κατάληψης Φάμπρικα Υφανέτ, 20 περίπου φασιστοειδή με παλούκια, κράνη και κουκούλες επιτέθηκαν στην κατάληψη. Προσπάθησαν να μπουν στο χώρο της συνέλευσης αλλά απωθήθηκαν με επιτυχία από συντρόφισσες και συντρόφους και στη συνέχεια προσπάθησαν να κάψουν διάφορα τμήματα της κατάληψης.
Οι φθορές που προξένησαν ήταν σχετικά λίγες, ένα καμένο παπάκι, κάποια έπιπλα και τέτοια. Δεν έχει χτυπηθεί κανείς/καμία από εμάς.
Στη συνέχεια στην περιοχή έσκασαν διαφόρων ειδών μπάτσοι ενώ άρχισαν να μαζεύονται και διάφοροι αλληλέγγυοι/ες. Τα φασιστοειδή εξαφανίστηκαν. Ανάμεσα στους συγκεντρωμένους και τους μπάτσους παίχτηκαν διάφορες ψιλοαντεγκλήσεις και κάποια στιγμή χωρίς συγκεκριμένο λόγο έσκασαν τα ΜΑΤ που έβγαλαν ντου και πέταξαν κάμποσα δακρυγόνα μέσα στην κατάληψη.
Αυτή τη στιγμή υπάρχει πάρα πολύς κόσμος έξω από την Υφανέτ, πάνω από 200 άτομα και το κλίμα είναι πολύ συντροφικό. Μπάτσοι και φασίστες, άφαντοι.
Υπάρχει μία προσαγωγή μίας κοπέλας (οι λοιπές φήμες δεν εξακριβώνονται από ΠΟΥΘΕΝΑ) η οποία βρισκόταν μακριά από την κατάληψη, μάλλον κρίθηκε ύποπτη ως αλληλέγγυα.
Περισσότερα σε λίγο.
Φ*Υ
Οι φθορές που προξένησαν ήταν σχετικά λίγες, ένα καμένο παπάκι, κάποια έπιπλα και τέτοια. Δεν έχει χτυπηθεί κανείς/καμία από εμάς.
Στη συνέχεια στην περιοχή έσκασαν διαφόρων ειδών μπάτσοι ενώ άρχισαν να μαζεύονται και διάφοροι αλληλέγγυοι/ες. Τα φασιστοειδή εξαφανίστηκαν. Ανάμεσα στους συγκεντρωμένους και τους μπάτσους παίχτηκαν διάφορες ψιλοαντεγκλήσεις και κάποια στιγμή χωρίς συγκεκριμένο λόγο έσκασαν τα ΜΑΤ που έβγαλαν ντου και πέταξαν κάμποσα δακρυγόνα μέσα στην κατάληψη.
Αυτή τη στιγμή υπάρχει πάρα πολύς κόσμος έξω από την Υφανέτ, πάνω από 200 άτομα και το κλίμα είναι πολύ συντροφικό. Μπάτσοι και φασίστες, άφαντοι.
Υπάρχει μία προσαγωγή μίας κοπέλας (οι λοιπές φήμες δεν εξακριβώνονται από ΠΟΥΘΕΝΑ) η οποία βρισκόταν μακριά από την κατάληψη, μάλλον κρίθηκε ύποπτη ως αλληλέγγυα.
Περισσότερα σε λίγο.
Φ*Υ
(indymedia, 9/2/10)
Χθες το βράδυ
πάνω στη στέγη
μαύρες γάτες
ψιλοβρέχει
δεν μπορείς να πας και πουθενά
συνεχίζω να αναπνέω μηχανικά
παίρνω τηλέφωνα με δυσκολία
μου διαφεύγουν τα ονόματα
κοιτάω πίσω και δεν μπορώ να καταλάβω τι γίνεται
μόνο τους ακούω που κοπανάνε την πόρτα
οι γείτονες έχουν βγει στα μπαλκόνια
σπασμένα κεραμίδια στα χέρια
αγωνία ξεραμένη στα χείλια
οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι μου
τι έγινε;
ο χώρος της συνέλευσης πεδίο μάχης
ευτυχώς όλοι είναι καλά
μετά
κόσμος πολύς
καλά πότε ήρθανε τόσο γρήγορα;
λες την ίδια ιστορία πολλές φορές
μετά μπάτσοι
δακρυγόνα
κυνηγητά στο σκοτάδι
φεύγουν
αύριο
θα δούμε αύριο
1:29 π.μ.
για μια ακόμη φορά στη Θεσσαλονίκη
αγαπημένοι Ms Rater
σε πονηρούς καιρούς
να γεμίσει κόσμο η κατάληψη
μουσική το μωβ καφενείο
να γίνει ο φόβος καπνός
2:51 π.μ.
Παρέμβαση περίπου 50 συντρόφων/ισσών έγινε χθες το απόγευμα στο ξενοδοχείο Νικόπολις λίγο έξω από την θεσσαλονίκη, την ώρα που πραγματοποιούνταν η τελική από μια σειρά εκδηλώσεων για την ελληνική βιομηχανία και τα σχέδια των αφεντικών για αναδιάρθρωση. Το συνέδριο διοργανωνόταν από το σύνδεσμο βιομηχάνων βορείου ελλάδος και την eurobank και συμμετείχαν αρκετά από τα κεφάλια από την συνομοταξία των ελληνικών αφεντικών (σεβ, υπουργός οικονομίας, γσεε).
Σηκώθηκε πανώ, φωνάχτηκαν αρκετά συνθήματα και πετάχτηκαν τρικάκια και κείμενα. Φεύγοντας, ξεχάστηκαν πίσω και κάποιες πατατόβομβες που βάρυναν την ατμόσφαιρα και ματαίωσαν την φιέστα, κάτι που ήταν και στόχος της δράσης.
Ακολουθεί το κείμενο που τη συνόδεψε.
Πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών!Έχει ενδιαφέρον ο τρόπος που η διεθνής και κυρίως η ντόπια δημαγωγία παρουσιάζουν την παρούσα κρίση σαν ένα φυσικό φαινόμενο. Ένα αναπόφευκτο γεγονός που οφείλουμε να αποδεχτούμε και να υπομείνουμε όλοι μαζί. Αποκομμένη από το ιστορικό πλαίσιο και τις βαθύτερες αιτίες, απονεκρωμένη από τους ανταγωνισμούς που είναι πάντοτε παρόντες, κάθε τέτοια αναφορά στην κρίση καταλήγει σε μια ταυτολογία. Για την κρίση του καπιταλισμού φταίει η κρίση, οι αδηφάγοι κύκλοι ή, σε στιγμές μεγαλύτερης διαύγειας, η έλλειψη ελέγχου της αγοράς. Ακόμη και με την πλάτη στον τοίχο (ή ειδικά γι'αυτό...), οι υπέρμαχοι του καπιταλισμού φωνάζουν όλο και πιο αγχωμένα πως “οι ιδεολογίες έχουν πεθάνει”, έστω κι αν τους ξεφεύγει πως το μόνο που απέμεινε είναι η πολιτική οικονομία του ψέματος.Αυτή η θεαματική διαχείριση της κρίσης σαν ένα φυσικοποιημένο κακό, έχει, ανάμεσα στα άλλα οφέλη, μια γνώριμη συνταγή: εθνική ενότητα τη λένε. Οι αγωνιώδεις δηλώσεις για την αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας και οι γεμάτες αυτοθυσία εκκλήσεις “να ματώσουμε ρε παιδιά για λίγα χρονάκια”, είναι το προπέτασμα για έναν ωμό εκβιασμό : “αφού δεν ιδωτικοποιήθηκαν όσα κέρδη θα θέλαμε, ας κοινωνικοποιηθούν τώρα οι ζημιές”. Με αυτόν τον τρόπο θα κληθούν οι από-κάτω να πληρώσουν για το γεγονός ότι δεν ήταν αρκετά εκμεταλλεύσιμοι/ες (τουλάχιστον όχι όσο θα ήθελαν τα αφεντικά ώστε να αποκαταστήσουν το χρόνο που δανείζονταν από το μέλλον, ελπίζοντας πως θα τον ξεπληρώσουν με την ένταση της εκμετάλλευσης ). Με ανεργία, πάγωμα ή μειώσεις μισθών, περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, αναδιοργάνωση του ασφαλιστικού. Κάπως έτσι, όχι μόνο εμπεδώνονται για ακόμη μια φορά οι κυρίαρχες ιδεολογίες, αλλά επιχειρείται σε πραγματικό χρόνο μια βαθύτερη καθυπόταξη των υπηκόων με το πρόσχημα μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Οι αγώνες και οι απεργίες απαγορεύονται γιατί υπονομεύουν την κοινή προσπάθεια να σώσουμε τον τόπο, οι συγκρούσεις απαξιώνονται γιατί εκθέτουν την χώρα μας στο εξωτερικό, μειώνοντας τον τουρισμό αλλά και την πιστοληπτική της ικανότητα.Ανάμεσα στ'άλλα, λοιπόν, η κρίση είναι και μια ευκαιρία για νέες δουλειές. Βusinessasusual. Κι εδώ δε χωράνε συστολές ̇ όσο θα υπάρχει κεφάλαιο θα υπάρχουν και οι βλέψεις για νέες περιφράξεις, για νέες λεηλασίες ανθρώπων και φυσικών πόρων. Η κρίση είναι μια χρήσιμη περίοδος γι'αυτό, διαστέλλοντας τα όρια της κοινωνικής συναίνεσης (ουσιαστικά της αποδοχής ενός βαθμού βίας και εκμετάλλευσης) και αναδιοργανώνοντας τις σχέσεις εργασίας και αναπαραγωγής. Ας μην ξεχνάμε πως σε μια τέτοια περίοδο οι διακρατικοί ανταγωνισμοί αυξάνονται και πως στην αρχή της επόμενης φάσης, κάθε κράτος θα ήθελε να ξεκινήσει με τους ευνοϊκότερους όρους. Με τον καπιταλισμό του αναδιαρθρωμένο και τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς αμβλυμένους.Έχουν, λοιπόν, καλούς λόγους τα αφεντικά να βλέπουν από τώρα 10 (και περισσότερα) χρόνια μπροστά και να σχεδιάζουν τις κινήσεις τους. “Για φαντάσου, 2020, τα ακραία κρισιακά φαινόμενα έχουν υποχωρήσει, το μαύρο συννεφάκι έχει φύγει πάνω από το κεφάλι της ελλάδας κι εμείς απολαμβάνουμε την ανάπτυξη και συσσώρευση κάτω από τον ήλιο της ακραίας υποτίμησης. Γελάνε και τα μουστάκια μου, σύνεδρε.”Μα αυτά δεν είναι αναπτυξιακά σχέδια, είναι πολεμικές προετοιμασίες. Κι όμως, όσο αυτοί σχεδιάζουν επί χάρτου, η πραγματική κοινωνική κίνηση συχνά εγκυμονεί εκπλήξεις. Το κοινωνικό συμβόλαιο έχει σπάσει και οι κοινωνικές αντιστάσεις εκφράζονται όλο και πιο δυναμικά, ξεπερνώντας τις διαιρέσεις και τις διαμεσολαβήσεις που μας επιβάλλονται. Δε συμμεριζόμαστε τις δυστοπίες τους, αντίθετα βλέπουμε την δική μας έξοδο από την κρίση αλλού. Στη συλλογικοποίηση των καθημερινών αρνήσεων, στη σύνδεση των αγωνιζόμενων κομματιών, στις νέες κοινότητες των εξεγερμένων. Σ'όλα αυτά που δημιουργούν και οξύνουν τις κρίσεις του καπιταλισμού, μέχρι την τελεσίδικη καταστροφή του.
1:38 π.μ.
inside me
a peculiar feeling
obstructed by skin
outside me
a familiar sense
of things left unsaid and undone
4:58 π.μ.
Whatever I see, I swallow immediately.
Just as it is, unmisted by love or dislike
I am not cruel, only truthful-
The eye of a little god, four-cornered.
Most of the time I meditate on the opposite wall.
It is pink with speckles. I have looked at it so long
I think it is part of my heart. But it flickers.
Faces and darkness separates us over and over.
Now I am a lake. A woman bends over me.
Searching my reaches for what she really is.
Then she turns to those liars, the candles or the moon.
I see her back and reflect it faithfully
She rewards me with tears and an agitation of hands.
I am important to her. She comes and goes.
Each morning it is her face that replaces the darkness.
In me she has drowned a young girl, and in me an old woman.
Rises toward her day after day, like a terrible fish.
Mirror, Sylvia Plath
8:06 π.μ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
