Serratia S. Marcescens

Sailor

2012-02-04T10:03:00.000-08:00

Το ναύτη εκείνο τον λέγανε Ροδόλφο Μπερικόφ.
Κάποτε σ’ ένα μακρινό ταξίδι στο Νότιο Ειρηνικό
ενώ φιλούσε σκοπιά αργά τη νύχτα,
είδε ξαφνικά μπροστά του την άκρη του κόσμου.
…
Για μερικά λεπτά δεν μπορούσε να συνέλθει.
Ευτυχώς όμως το καράβι άλλαξε έγκαιρα πορεία.
…
Στη στεριά πια
χτύπησε στ' αριστερό του μπράτσο ένα τατουάζ
που αναπαριστά με κάθε λεπτομέρεια τι είδε εκείνο το βράδυ.

sign language

2012-01-25T09:23:00.000-08:00

sign language

2012-01-25T09:20:00.000-08:00

sign language

2012-01-25T09:11:00.000-08:00

i-scream

2012-01-21T11:23:00.000-08:00

The Scream from Sebastian Cosor on Vimeo.

“I was walking along a path with two friends – the sun was setting – suddenly the sky turned blood red – I paused, feeling exhausted, and leaned on the fence – there was blood and tongues of fire above the blue-black fjord and the city – my friends walked on, and I stood there trembling with anxiety – and I sensed an infinite scream passing through nature.”
Edvard Munch, 1893

...

2011-09-24T01:56:00.000-07:00

Το βρήκα ψάχνοντας κάτι άσχετο σε κάποιο blog.

Όποτε το σκέφτομαι, γελάω.

I live by the river.

2011-09-04T03:06:00.000-07:00

Χτες ήταν μια δύσκολη μέρα.

Αλλά θα μου επιτρέψετε να μη πω τίποτα γι αυτό.

Όμως το βράδυ γύρω από πολλές σπιτικές πίτσες στην αυλή με λίγους φίλους, πίνοντας άφθονη μπύρα και ακούγοντας παλιά αγαπημένα κομμάτια έμαθα πως το London Calling, των Clash θα είναι ένα από τα κομμάτια που θα ντύσουν μουσικά τη διαφημιστική καμπάνια των ολυμπιακών αγώνων του Λονδίνου ακριβώς σε ένα χρόνο από τώρα.

Και ήταν ένα σοκ.

Ναι, το ξέρω πως ένα τραγούδι, τόσοοοο γνωστό που έχει οικειοποιηθεί τη φράση London Calling από τις ραδιοφωνικές εκπομπές του BBC όταν εξέπεμπε την αγωνία του κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μπορεί πολύ εύκολα να χάσει το νόημα του. Μπορεί επίσης να είναι ξεφτιλισμένα τα μέλη της μπάντας εν ζωή που ξεπούλησαν το κομμάτι πρώτα στην εταιρία και έπειτα στην επιτροπή οργάνωσης των αγώνων, αλλά έλεος ΔΕΝ ΑΚΟΥΝΕ ΤΙ ΛΕΕΙ;

Πώς θα το σιγοτραγουδάνε βλέποντας μπάντμινκτον;

Θα τους κάτσει στο λαιμό, ή καλύτερα ΝΑ τους κάτσει στο λαιμό.

Γιατί σίγουρα αυτό το τραγούδι, μήνυμα προς τους επιζώντες μιας αποκαλυπτικής καταστροφής σε σκηνή από ταινία με ζόμπι των 70s όπου μέσα στο εγκαταλειμμένο σπίτι οι πρωταγωνιστές βρίσκουν ένα σκονισμένο ραδιόφωνο και αγγίζοντας το ακούνε την τελευταία απεγνωσμένη εκπομπή πριν από το τέλος, έτσι και τώρα, παραμένει επίκαιρο και απόλυτα τρυφερά δικό μας.

Στο διάολο με τους δημιουργούς.

Straight to hell, boys.

Θα με συγχωρήσετε όμως που θα εξαιρέσω τον Strummer που του έχω από μικρή μια ιδιαίτερη αδυναμία.

Μακάρι να ήταν εκεί. Όπως το 1979.

Την εποχή που η βρετανική κοινωνία ήταν σε αναταραχή, που ζούσε με το φόβο του πυρηνικού ατυχήματος στο Three Mile Island, που έτρεμε πρωτοσέλιδα μην λιώσουν οι πάγοι μια ώρα αρχύτερα, που ο καυτός ήλιος μια την πλησίαζε και μια απομακρυνόταν

Το ίδιο κάνανε τότε και οι μπάτσοι.

Πλησίαζαν για να τη χτυπήσουν.

Και την έλιωσαν.

Και το καλοκαίρι του 2011 ξανασήκωσε κεφάλι. Και οι γλάροι που προσπαθεί να μιμηθεί ο Strummer μέσα στο τραγούδι πετάξανε πολύ χαμηλά πάνω από το ποτάμι για αρκετές μέρες.

Και επίσης εγώ θα σκεφτόμουνα πιο έξυπνα και πιο πιασάρικα, και θα πρότεινα με ενθουσιασμό στους διοργανωτές ένα άλλο κομμάτι των Clash που νομίζω πως ταιριάζει γάντι. Το London's Burning. Σκεφτείτε το.

Υ.Γ

Κάπου το παραπάνω κομμάτι λέει...

Can you cough it up loud and strong

The immigrants

They wanna sing all night long

It can be anywhere

Most likely it could be any frontier

Any hemisphere

No man's land

Ain't no asylum here

Η τρυφερή βαρκούλα

2011-08-29T09:01:00.000-07:00

8

2011-06-04T02:10:00.001-07:00

Festival Communismos

2011-05-22T15:48:00.000-07:00

"Ποτέ να μη σου φεύγει

απ' το μυαλό

τα χέρια σου δυο μηχανές

νοικίαζεις σε μηχανισμό

πράγμα που σ' αρέσει

δεν σ' αρέσει

σαν μηχανή δεν έχει ανθρωπισμό

πολύ δε περισσότερο

συναισθηματισμό."

Απόσπασμα του τραγουδιού "Το σύστημα"

από το δίσκο του 1975 "Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας"

των Κηλαηδόνη - Νεγρεπόντη

Καρτ ποστάλ από το Βούπερταλ

2011-05-17T10:28:00.000-07:00

Είχα κάνα δυο μήνες να πάω σινεμά. Την Κυριακή τα κατάφερα. Είδα το Pina, την ταινία-αφιέρωμα του Wim Wenders στη χορογράφο Pina Bausch, και μετά δεν μπορούσα να συνέλθω σκαλωμένη κάπου ανάμεσα στην πραγματική, χειροπιαστή διάσταση της πόλης και την εξωπραγματική διάσταση της ταινίας. Ίσως να φταίει που έβλεπα 3D πρώτη φορά στη ζωή μου, αλλά είχε πάρα πολύ καιρό ένα δημιούργημα του θεαματικού μοντέρνου κόσμου, να με αναστατώσει τόσο.

Έκανα δυο απανωτά τσιγάρα στο μπαλκόνι του γυαλιστερού εμπορικού κέντρου χαζεύοντας τα δορυφορικά πιάτα της αμερικάνικης πρεσβείας, και έπειτα με δυσκολία οδήγησα μέχρι το σπίτι.

..........

μέσα στο κουστούμι σου, όπως πάντα

μόλις επέστρεψες από τη δουλειά

κουρασμένος

με το τρένο

απογευματινός ήλιος

στην κουζίνα του σπιτιού

σηκώνεις τα χέρια σου αργά

φτιάχνεις μια ευρύχωρη αγκαλιά

για μένα

στο ύψος του στήθους σου

ανεβαίνω ψηλά

πάνω σε μια καρέκλα

είμαι ξυπόλητη

τα μαλλιά μου πέφτουν στα μούτρα μου

φοράω ένα μακρύ μεταξωτό φόρεμα

που περιορίζει τις κινήσεις μου

στις μύτες των ποδιών μου

τρίζουν τα κόκαλα των δαχτύλων μου

νοιώθω να χάνω το βάρος μου

και παίρνω λίγη φόρα

όση χρειάζεται

για να βουτήξω με το κεφάλι

γλιστρώντας από την αγκαλιά σου

δεν προλαβαίνεις να με κρατήσεις

μια στιγμή μόνο

ο ήχος του φορέματος μου διαρκεί περισσότερο από μένα

πέφτω μαλακά και ξανασηκώνομαι

φτύνω τα μαλλιά μου από το στόμα

και είμαι απολύτως ενήμερη για τον ιδρώτα που κυλάει στη πλάτη μου

και μετά

επανάληψη

σε λούπα

με μουσική άχρονη σε σκούρο background

πίσω από τα 3D γυαλιά μου

με πιάνουν τα κλάματα

επειδή κατάφερα και πάλι να σου ξεφύγω

spring, sprang, sprung

2011-04-26T04:47:00.000-07:00

Δε σε νοιάζει που

φοράς καθημερινά τα ίδια αθλητικά παπούτσια,

μονάχα τα ρούχα που κάνεις κέφι,

κι ας είναι τα χρώματα παράταιρα.

Θέλεις πολύ

να είσαι με τα παιδιά όλη μέρα,

χωμένη σε σκοτεινά σινεμά

ή λουσμένη στο φως μέσα σε συνοικιακά fast food.

Βλέπεις πάντα

το αγαπημένο σου πρόγραμμα

στις πέντε η ώρα το απόγευμα, ακριβώς.

(Είναι μια επιβεβαίωση ότι όλα θα πάνε ρολόι).

Θεωρείς πως είναι άδικο

που δεν μπορείς να τρως μερέντα με ψωμί κάθε φορά που πεινάς,

και σχηματίζεις κακές λέξεις

με τα γράμματα που απομένουν στον πάτο της σούπας σου.

Τότε

τα καλοκαίρια των 100 ημερών

πάνω στο ποδήλατο σου

ο αέρας αντίθετα

σε μια μεγάλη κι επικίνδυνη κατηφόρα.

(Φφφφφρρρρρρρρρρ

και

χάνεσαι μετά τη στροφή.)

Τώρα

έχεις μια άγρια χαρά που βράζει μέσα σου,

σε κάνει να τραγουδάς

κι ας είναι η φωνή σου απαίσια.

Τους αγαπώ γιατί ενώ το προσέχουν

δεν τους πειράζει.

...for inciting rhyme to riot

2011-04-15T03:41:00.000-07:00

Σήμερα σηκώθηκα με μπουκωμένη μύτη και ένα σώμα μου πονούσε σα να έτρωγα ξύλο όλο το βράδυ. Τεντώθηκα με δυσκολία, φόρεσα εκατό ζακέτες τη μία πάνω στην άλλη, πήρα δύο αναβράζον extra, έφτιαξα μπόλικο πράσινο τσάι κι αποφάσισα να μη βγω από το σπίτι μέχρι το απόγευμα που αναγκαστικά πρέπει να πάω στη δουλεία, όχι επειδή δε μπορώ να κάνω κοπάνα, αλλά σήμερα ξέρω ότι θα με πληρώσουν για το Πάσχα. Όμως, επειδή είμαι από τους ανθρώπους που δεν μπορούν να κάτσουν στα αυγά τους, είπα να καθαρίσω λιγάκι τη ντουλάπα, μιας κι έχω ακόμη κάτι κούτες από τη μετακόμιση που δεν τις έχω αγγίξει ξανά από τότε.

Μέσα βρήκα διάφορα πράγματα που κρατάω χρόνια και ευλαβικά μεταφέρω από σπίτι σε σπίτι για καθαρά συναισθηματικούς λόγους. Σε ένα σέξιον των πραγμάτων αυτών (μεταπτυχιακό-Αγγλία), ανακάλυψα το παρακάτω ποίημα που το γούσταρα όταν το πρωτοδιάβασα και το γουστάρω ακόμη, και επειδή είναι εύστοχο αλλά και επειδή είναι πραγματικά η χαρά των απανταχού grammar και spell-checkers.

"Listen Mr Oxford Don"

Me not no Oxford don

me a simple immigrant

from Clapham Common

I didn't graduate

I immigrate

But listen Mr Oxford don

I'm a man on de run

and a man on de run

is a dangerous one

...I ent have no gun

I ent have no knife

but magging de Queen's English

is the story of my life

I dont need no axe

to split/up yu syntax

I dont need no hammer

to mash up yu grammar

I warning you Mr Oxford don

I'm a wanted man

and a wanted man

is a dangerous one

Dem accuse me of assault

on the Oxford dictionary/

imagine a concise peaceful man like me/

dem want me to serve time

for inciting rhyme to riot

but I tekking it quiet

down here in Clapham Common

I'm not a violent man Mr Oxford don

I only armed wit mih human breath

but human breath

is a dangerous weapon

So mek dem send one big word after me

I ent serving no jail sentence

I slashing suffix in self defence

I bashing future wit present tense

and if necessary

I making de Queen's English accessory/ to

my offence

(John Agard, 1985, from Mangoes & Bullets)

Το βλέμμα προς την ουτοπία...

2011-04-01T03:33:00.000-07:00

Οι γυναίκες στην πυρά ταξιδεύουν

2011-03-14T05:06:00.000-07:00

Ξέρω ότι έχω πολύ καιρό να γράψω.

Συγνώμη,

αλλά δεν έχω κάτι σημαντικό να πω,

ή έτσι νομίζω.

Ευτυχώς όμως γίνονται σημαντικά πράγματα τριγύρω μου.

Τα κορίτσια και τα αγόρια του Μωβ Καφενείου πάνε τουρνέ μαζί με τις γυναίκες στην πυρά.

Τρεις στάσεις. Μία εδώ, μία στο Βόλο και στη συνέχεια για μια ακόμη φορά στην Αθήνα.

Μην τις χάσετε!

Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα.

Κάπου εδώ είμαι.

Απλώς αγραναπαύομαι.

Η τέχνη της αποπλάνησης

2011-01-03T03:02:00.000-08:00

Η Isabella Rossellini, σκηνοθετεί, γράφει και παρουσιάζει δίλεπτα πορτραίτα των ασυνήθιστων τεχνικών αποπλάνησης που υιοθετούν πλάσματα του ζωικού βασιλείου, από τα μικρότερα έντομα μέχρι τα μεγαλύτερα θηλαστικά. Απίθανα αισθητικά αλλά πάνω απ' όλα προκλητικά, επειδή ριζικά αμφισβητούν τον ένα και μοναδικό τρόπο που μας έχουν μάθει να αντιλαμβανόμαστε την ερωτική έλξη και πράξη.

Βρείτε τα εδώ http://www.sundancechannel.com/greenporno/

Εκεί έξω...

2010-12-14T02:05:00.000-08:00

Σε καμιά περίπτωση δεν θεωρώ τον εαυτό μου πολίτη. Σιγά σιγά συνήθισα να βλέπω τον δημόσιο χώρο ως εχθρικό έδαφος, αυλακωμένο με παράλογες και ταπεινωτικές απαγορεύσεις, που τον διασχίζω όσο το δυνατόν γρηγορότερα για να πάω από μια ιδιωτική κατοικία σε μια άλλη. Στο δημόσιο χώρο δεν έχω θέση και τίποτα ευχάριστο δεν μπορεί να μου συμβεί.

Μισέλ Ουελμπέκ (εκπρόσωπος της παρισινής αφρόκρεμας της διανόησης)

οι πλατείες μου

τα πεζοδρόμια μου

οι δρόμοι μου

οι διαβάσεις μου

η κουζίνα σου

το δωμάτιο σου

το καθιστικό σου

το καταφύγιο σου

Κάποτε, υπήρξαν στιγμές και σ' αυτή την πόλη, που το δημόσιο εφόρμησε βίαια μέσα στο ιδιωτικό και το εξανάγκασε στην καλύτερη των περιπτώσεων ν' ανοίξει την πόρτα και να βγει στους δρόμους όπου όλα τα ευχάριστα ήταν πιθανά.

Ήταν τότε που ο χτύπος της καρδιάς της πόλης δεν μπορούσε πια να καλυφθεί από το βόμβο της συνεχούς ροής των αυτοκινήτων ή από τον θόρυβο του τηλεοπτικού πομπού που συνήθως μεσολαβεί για να φέρει φιλτραρισμένο, το χαοτικό, άγριο, ανεξέλεγκτο ΕΞΩ στο τακτοποιημένο, ήσυχο και καθαρό ΜΕΣΑ.

Αν θυμάσαι, ήταν τότε που δεν μπορούσες με τίποτα να κάτσεις σπίτι κι όταν έβγαινες είχες να πας παντού.

Λυπάμαι που αυτό δεν το λαμβάνετε υπ' όψιν σας βλοσυρέ μεσιέ Ουελμπέκ.

Οι άνθρωποι, μπροστά τις απαγορεύσεις, ιδιαίτερα αν αυτές είναι παράλογες και ταπεινωτικές, πάντα θα βρίσκουν τρόπο ν' αντιδρούν, και ο δημόσιος χώρος δεν μπορεί παρά να είναι το μέρος όπου θα συναντιούνται όσο εχθρικά πλασμένος κι αν είναι.

Έτσι λοιπόν,

αύριο,

15 Δεκέμβρη

στη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ,

θα τα πούμε εκεί έξω.

Α!

Και ένα ανάγνωσμα για τη διαδρομή από το σπίτι μέχρι τους δρόμους

η ολόφρεσκη (σπαρταράει) μπροσούρα

ΑΘΗΝΑ ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ

Χωρική Ανάλυση της Εξέγερσης του Δεκέμβρη 2008

από

urban anarchy

Εκδόσεις για τους Χωρικούς Ανταγωνισμούς

(αν είστε της παλιάς σχολής ψάξτε την στα στέκια, στις καταλήψεις, στους απελευθερωμένους χώρους έξω απ' το σπίτι σας, αλλιώς ψηφιακά κατεβάστε την σαν PDF στο www.urbananarchy.gr)

2

2010-11-30T07:51:00.000-08:00

ο επιβάτης του κουπέ αριθμός 24

είναι γύρω στα τριάντα

έχει βολευτεί και

δείχνει φανερά πως ενοχλείται

από τις τρεις γυναίκες που εισβάλουν ξαφνικά ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ

δε πα να γαμηθείς ρε μαλάκα

ναι, έχω εισιτήριο

ναι, βαγόνι 2

ναι, στο 24

ναι, είναι πλέον μεικτά

ο ελεγκτής φέρνει δυο ταλαιπωρημένους μετανάστες

θα μείνω εγώ να κοιμηθώ μαζί τους

εγώ και ο τύπος

τα κορίτσια φεύγουν για τα δικά τους κρεβάτια

όλο το βράδυ είναι ανήσυχος

τα μάτια του ορθάνοιχτα κάθε φορά που κάνω να σηκωθώ

δεν ξέρω ποιον φοβάται πιο πολύ

εμένα ή τους άλλους

το πρωί με ξυπνά ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο

"ΑΤΗΕΝΕ" μου λέει ένας από τους μετανάστες

και με βοηθά να κατεβάσω τα πράγματα μου

ο τύπος είναι άφαντος

ο σταθμός Λαρίσης γκρι, κίτρινος κι θολός

μέσα απ' το τζάμι

ξημερώματα

Σαββάτου

καλημέρα

18 χρονών

πρώτη της φορά στην Αθήνα

πάμε να φάμε κάτι

μπροστά στο μαγαζί με ρωτάει:

"Ποιο είναι αυτό το παρκάκι;"

της απαντώ

"Η πλατεία Εξαρχείων"

(για τη Φ.)

Super grrrrl

2010-11-17T02:13:00.000-08:00

είμαι το σούπερ κορίτσι

χαμένο μέσα στο πλήθος

των αντιηρώων του σουπερμάρκετ

παραμονεύω

στους διαδρόμους με τα εδώδιμα

οι πιο πολλοί πολεμούν σκληρά με τα καρότσια τους

οι πιο δυνατές τα στολίζουν με τα παιδιά τους

πάνε και έρχονται

συνεχώς

αναζητώντας μοναδικές ευκαιρίες για δράση

βάζω βιαστικά χωρίς να με δει κανείς

ένα σουπλίν mistral κάτω απ' τη στολή

μυρίζει τόοοοοσο ωραία

μετά

στο πάρκινγκ

προσπερνώ ένα γυαλιστερό μπατ-μομπίλ

και χάνομαι στο ηλιοβασίλεμα με τα πόδια

σπίτι

είμαι το σούπερ κορίτσι

φυλακισμένο από τον κάκιστο κακό

μέσα σε ένα ευρύχωρο δυάρι

έχω την ιδιότητα να γίνομαι αόρατη όταν δεν πρέπει

και να μην λέω αυτό που σκέφτομαι όταν πρέπει

Επιστροφή

2010-10-13T04:24:00.000-07:00

επιστροφή

γυρισμός

επάνοδος στο σημείο από όπου είχα φύγει

Οκτώβριος 2010

έρημος Ατακάμα

33 μεταλλωρύχοι

622 μέτρα βάθος

69 μέρες θαμμένοι κάτω απ' τη γη

κάθε μέρα μια κουταλιά τόνο

μια γουλιά γάλα για τον καθένα

επιστρέφουν στην επιφάνεια με την καψούλα Phoenix

σε περιμένω με ανυπομονησία

Ιούλιος 1969

λίγο πριν ξημερώσει
13 μοίρες και 19' βόρεια
169 μοίρες και 9' δυτικά

Ειρηνικός Ωκεανός

κοντά στη νήσο Ουέηκ

προσθαλάσσωση του Απόλλων 11

ο Άρμστρονγκ

ο Όλντριν

ο κυβερνήτης Κόλλινς

επιστρέφουν με δείγματα βράχων από την επιφάνεια της Σελήνης

σε περιμένω με κομμένη την ανάσα

Μάρτιος 1992

μετά από 311 μέρες

20 ώρες

και 1 λεπτό

σε τροχιά

μέσα στον 120 τόνων

διαστημικό σταθμό Μιρ

ο κοσμοναύτης Σεργκέϊ Κρικάλοβ

επιστρέφει πίσω στη Γη

εκεί κάτω

η Σοβιετική Ένωση είχε στο μεταξύ καταρρεύσει

σε περιμένω και τίποτα δε θα 'ναι όπως παλιά

Απρίλιος 1912

Ατλαντικός Ωκεανός

στις 23:40 μετά το δείπνο

στο πρώτο του ταξίδι

ο Τιτανικός συγκρούεται με ένα παγόβουνο

και βυθίζεται ολοκληρωτικά

706 άνθρωποι

κυρίως της πρώτης θέσης

επιστρέφουν σώοι στις οικογένειες τους

1.517 άνθρωποι

χάνουν τη ζωή τους μέσα στα παγωμένα νερά

σε περιμένω κι ας έχω ένα φόβο πως δε θα έρθεις ποτέ

11.34

2010-09-29T01:20:00.000-07:00

(Dubossarsy & Vinogradov)

αγαπημένη μου Φ.

χτες βράδυ ονειρεύτηκα ότι έκοψες

όλα τα μαλλιά σου και τα χρησιμοποίησες για να φτιάξεις ένα κρεβάτι μέσα στο οποίο
κάναμε έρωτα, και ο απέναντι τοίχος ήταν καθρέφτης

και όταν τέλειωσα είδα μέσα του

πως δεν ήσουν πια δίπλα μου

εσύ καθόσουν σε μια καρέκλα βάφοντας τα νύχια σου

με πράσινο βερνίκι νυχιών φτιαγμένο από ακρίδες

είπες: τα κόκκινα σπίτια είναι οι σύζυγοι σου

έπειτα ξύπνησα επειδή είχα δαγκώσει τον εαυτό μου

στον ώμο. ήταν εξήμισι.

κατά τ' άλλα όλα καλά, κάνει

κρύο εδώ αλλά είναι αρκετά ζεστά για το

τομάρι μου.

αντίο, ο φίλος σου

sigurjón

(από το βιβλίο των παραισθήσεων)
του Sjón

Ρέυκιαβικ 11.03.80

Θα το βρείτε στα αγγλικά εδώ: Poetry Review, vol. 100:1, Spring 2010, from a special feature on Icelandic poetry by Jason Ranon Uri Rotstein.

Κάρτες επιβίβασης

2010-09-15T01:41:00.000-07:00

Το σύνδρομο του Κοντορεβιθούλη

2010-09-10T01:38:00.000-07:00

Πάσχεις από το σύνδρομο του Κοτάρ όταν πιστεύεις ότι είσαι νεκρός ή ότι σου λείπουν όργανα.

Είσαι ασθενής με το σύνδρομο της Αλίκης στη χώρα των Θαυμάτων, τότε τα αντικείμενα σου φαίνονται μεγαλύτερα από ό,τι είναι στην πραγματικότητα.

Τι συμβαίνει όμως με το σύνδρομο του Κοντορεβιθούλη;

Στα 18 ονειρευόμουν τα πράγματα που ήθελα να κάνω και πορωνόμουν πολύ,

συνήθως για λίγο, κάνοντας μια αστραπιαία προβολή στο μέλλον του πόσο ολοκληρωμένη και ευτυχισμένη θα ένοιωθα όταν θα τα έφερνα εις πέρας.

Μετά, όταν δεν με απασχολούσαν πλέον και καταλάβαινα πως μέσα μου έχουν πια σβήσει, έλεγα στον εαυτό μου:

"Έλα μωρέ, κάποια στιγμή θα το κάνω…"

"Αν ήταν πια τόσο σούπερ καταπληκτική ιδέα θα είχες ασχοληθεί πιο σοβαρά..."

Τώρα που το σκέφτομαι, μοιάζει κάπως με το συναίσθημα που με πλημμύρισε όταν κάναμε με τις φίλες μου τους υπολογισμούς και βρήκαμε πως το έτος 2000 θα'μαι 28 χρονών.

"Ουάου, ούτε καν 30."

Τη θυμάμαι καλά εκείνη τη μέρα. Φορούσα ένα κοντομάνικο με άσπρο γιακά και κίτρινες οριζόντιες ρίγες κι ένα πράσινο μπουρνουζέ σορτσάκι. Φορούσα τα Strike μου με το χρατς-χρατς και ήταν καλοκαίρι αργά το απόγευμα μπροστά σ' ένα παγκάκι στην πλατεία.

Σήμερα, που όντως στρώνομαι σαν στρατιωτάκι και προσπαθώ να υλοποιώ τα σχέδια που έχω μέσα στο κεφάλι μου αγόγγυστα ένα-ένα, άλλοτε μόνη μου και άλλοτε με συντρόφους, σκέφτομαι πως το κάνω τεμαχίζοντας το χρόνο μου σαν λογιστής, με χάρακα ξύλινο και μαύρα μανίκια μέχρι τον αγκώνα για να μην λερώνομαι απ' τα μελάνια. Παρατηρώ μια αυστηρότητα, που δεν είναι όμως ανταγωνιστική προς τη γοητεία του εκάστοτε σχεδίου, αλλά περισσότερο μια συνέπεια και μια πρεποσύνη, μια ορθολογιστικότητα που με κάνει ν' αναρωτιέμαι αν τελικά αφήνω τον εαυτό μου να παρασυρθεί έστω και λίγο από τον πυρετό τη δημιουργίας. Φυσικά, αντιλαμβανόμενη το κομμάτι του χασίματος στον κόσμο σου, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ενώ κυοφορείς κάποιο πόνημα, σαν απόδειξη της έλξης που αυτό πρέπει αναπόφευκτα να σου ασκεί.

Λέω πια στον εαυτό μου

"Μέχρι το καλοκαίρι θα τελειώσω μ΄αυτό και μετά θ' ασχοληθώ με 'κείνο…"

Τώρα που το σκέφτομαι είναι αυτό που λέει ένας πολύ καλός φίλος

"Σχέδια; Μα έχουν φράξει τα συρτάρια απ' τα σχέδια!!!"

Κι εγώ έχω βαλθεί να τα τακτοποιήσω.

Τι μου έχει συμβεί;

Είναι το κλασικό "ο χρόνος που λιγοστεύει";

Είναι σημάδι ωριμότητας;

άμα είναι έτσι, να πάρω τηλέφωνο τη μαμά μου να χαρεί.

Ή είναι το σύνδρομο του Κοντορεβιθούλη που έχει άγχος ν' αφήσει πίσω του σημάδια για να μη χαθεί και για να μην τον χάσουν οι άνθρωποι που τον αγαπούν;

Εγώ τι θ' αφήσω πίσω; Δεν έχω ούτε καν έπιπλα.

Άλλες αφήνουν πίσω τον άντρα τους.

Άλλες τη ζωή στο χωριό.

Άλλες τη χώρα τους.

Άλλες μια πετυχημένη καριέρα.

Άλλες δυο παιδιά.

Άλλες ένα γράμμα.

Μια φωτογραφία.

Ένα σημείωμα.

Μια ανάμνηση.

Άλλες σημαντικό συγγραφικό έργο.

Άλλες πολλά ζευγάρια παπούτσια.

Άλλες δύο διαμερίσματα.

Άλλες το ημερολόγιο τους.

Άλλες κοινωνικό έργο.

Μια πολιτική παρακαταθήκη.

Μια λαμπρή σκέψη.

Ένα επιστημονικό επίτευγμα.

Μια συναρπαστική ζωή.

Ένα μοναδικό πείραμα.

Ένα αξεπέραστο τραγούδι.

Έναν δορυφόρο με το όνομα τους.

Άλλες αφήνουν πίσω τους νεκρούς.

Άλλες μόνο τη γάτα τους.

Μη μου δίνετε σημασία.

Απλά γκρινιάζω.

Είναι, που εγώ, τα βλέπω όλα ακόμη μπροστά μου.

Αναρωτιέμαι, είναι υγιές αυτό;

ή πάσχω από το σύνδρομο της Κοκκινοσκουφίτσας που χαρωπή-χαρωπή μπαίνει για μια ακόμη φορά στο δάσος με το καλαθάκι της και δε φοβάται τον κακό το λύκο;

Κι αν το δάσος είναι απέραντο;

Κι αν δεν υπάρχει ξέφωτο να πάρει μια ανάσα;

Κι αν ο λύκος είναι πραγματικά πολύ κακός;

Κι αν η γιαγιά πεθάνει στο μεταξύ;

Φτάνει.

Άλλος ένας χρόνος πίσω.

Άλλος ένας χρόνος μπροστά.

Καλό Χειμώνα

2010-09-09T06:28:00.000-07:00

REVISED YOUR TO DO LIST

Be a ~~famous~~ musician.

~~Be a famous~~ act or.

~~Be a famous~~ write r.

Be a ~~famous~~ basketball player.

Be ~~famous~~.

THE SOFT SELL

“Hello sir, we’ve noticed on your account that you have
Time Warner cable internet service but not Time Warner digital cable television.”

“Yes.”

“Have you considered upgrading?”

“No, I don’t have a TV.”
“You don’t have a TV?”

“No, I threw it in the ocean.”

“Why did you do that?”

“To mess with the dolphins.”

LONG PAUSE

“Well have you considered adding an additional cable phone line
for only $17.99 per month?

SPACES

If your house
got into a fight with all the other houses on the block
would it win?

Does it have the character?
Does it have the heart?
When we are all asleep
and the buildings get together
and share stories
about us living inside them
Does your house use a funny voice
to mimic the way you talk to your dog?

Does your house ever worry that you are going to leave it
for some bigger better place
closer to the ocean with a kitchen you can eat in
and floors that look old but aren’t?

Would you tell it you were going
or just up and disappear one day?
Pay some men
to gut it
and stow its innards in a truck
leave its closets full of dry cleaning hangers and pennies you couldn’t vacuum out of the carpet corners.

Για περισσότερα σαν κι αυτά που μου άρεσαν πολύ στο www.dallasclayton.com

SAS (Space Adaptation Syndrome)

2010-09-01T07:22:00.000-07:00

Το απόγευμα της 94ης ημέρας, καθώς εκτελούσα τις υποχρεωτικές ασκήσεις στο διάδρομο τα μάτια μου εντόπισαν μια μικροσκοπική κίνηση πάνω στο πάτωμα στη δεξιά καμπίνα της προωθητικής μηχανής.

ΕΝΑ ΜΥΡΜΗΓΚΙ!

Ένα μυρμήγκι που ψάχνει για τροφή, καταφύγιο, για λίγο χώμα, για άλλα μυρμήγκια πάνω στο γυαλιστερό, ατσάλινο πάτωμα του σκάφους μου.

Πλησίασα. Οι ευαίσθητες κεραίες του σε συνεχή κίνηση να δέχονται τα ερεθίσματα της κρύας επιφάνειας που μας περιβάλει και μας κρατάει ζωντανούς.

Πως είναι δυνατόν;

Πως έγινε αυτό;

Πως κατάφερε αυτό το πλάσμα να τρυπώσει μέσα σε αυτό το αυστηρό, μηχανικό, αποστειρωμένο περιβάλλον και να επιζήσει τους χιλιάδες ελέγχους πριν και κατά τη διάρκεια της απογείωσης;

Δε με νοιάζει. Επιτέλους έχω παρέα…

Εικόνες μυρμηγκιών να αποικούν το διάστημα πλημμυρίζουν το κεφάλι μου όταν το μυρμήγκι που πριν ήταν εκεί τώρα πια δεν είναι.

Σκέφτομαι να μην αναφέρω τίποτε γι' αυτό το επεισόδιο στην καθημερινή επικοινωνία με τη βάση.

ζεν είμαι ζεν

2010-08-24T07:02:00.001-07:00

κανονικά αυτή θα έπρεπε να είναι μια σούπερ-ντούπερ/αρχή της νέας σεζόν/με πολλές φωτογραφίες/ζουμί καλοκαιρινών διακοπών ανάρτηση

ευτυχώς

δεν είναι τίποτα απ' όλα αυτά

θέλω απλά/ξερά να δηλώσω

ότι

σχεδόν

επέστρεψα

και θα κρύβομαι για λίγο ακόμη

Άμμος στα πόδια

2010-07-14T05:55:00.000-07:00

Να μην ξεχάσω να πάρω λαστιχάκια για τα μαλλιά...

2010-07-13T08:49:00.000-07:00

Το χόμπι μου τον τελευταίο καιρό είναι να κάνω λίστες...

λίστες με τα πράγματα που θα πάρω μαζί μου στις διακοπές

λίστες με τα θέματα που πρέπει να τακτοποιηθούν πριν φύγω για διακοπές

λίστες με τους φίλους που θα αποχαιρετήσω μέχρι να φύγω για διακοπές

λίστες με αυτά που πρέπει να γίνουν αφού γυρίσω με το καλό από τις διακοπές

Με πιάνει πάντα αυτό το περίεργο συναίσθημα στο τσακ πριν φύγω

ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΩ ΠΟΥΘΕΝΑ

Να μείνω εδώ να ηρεμήσω

να διαβάσω τα βιβλία που δεν διάβασα έναν ολόκληρο χειμώνα

να μην ξοδέψω λεφτά

να χαρώ το σπίτι που, το μπαλκόνι μου

την άδεια πόλη

Ποιος θα μου ποτίζει τα λουλούδια;

Αλλά πάλι, είχα διαβάσει κάπου, ότι το μισό ταξίδι το έχεις ήδη κάνει από τη στιγμή που θα κλείσεις την πόρτα πίσω σου. Έτσι είναι. Και φέτος. Καλά να περάσουμε.

...

Α, και κάτι για αυτούς /ες που δεν αποφασίζουν να κλείσουν την πόρτα πίσω τους

...

'Ενας λόγος να μείνω: είναι ο σκύλος μου ο Άυλο.

Ένας λόγος να μείνω: για να σε υπερασπιστώ.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί δε θέλω να θυμάμαι το ξύλο που έφαγα.

'Ενας λόγος να μείνω: για να ξαναδώ το ουράνιο τόξο.

'Ενας λόγος να μείνω: για να ξαναμπείς μέσα μου.

Άλλος ένας λόγος να μείνω: γιατί θέλω να ξαναφάω πατάτες τις λήθης.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί δεν αντέχω τα πάρτι

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί βαρέθηκα.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί δε θα είμαστε για πάντα μαζί.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί φοβάμαι πως θα κάνω καταθλιπτικό τον Άυλο.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί φοβάμαι, τρέμω πως θα φύγεις πριν από μένα.

'Ενας λόγος να μείνω: για να πέσω άλλη μια φορά στη θάλασσα.

'Ενας λόγος να μείνω: για να ξαναενωθούν οι γλώσσες μας και να καταπιώ το σάλιο σου.

'Ενας λόγος να φύγω: για να μη σε βαραίνω.

'Ενας λόγος να μείνω: για να ακούω το ίδιο κομμάτι στο repeat.

'Ενας λόγος να μείνω: για να σκέφτομαι, κάθε φορά που ακούω κάποιον στο ραδιόφωνο και τον ερωτεύομαι, πως θα ήταν αν ήμασταν μαζί.

'Ενας λόγος να μείνω: για να κάνουμε ταξίδια με το αυτοκίνητο και να μη χρειάζεται να ανταλλάξουμε κουβέντα.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί νιώθω εκατόν είκοσι και φοβάμαι τα εκατόν είκοσι ένα.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί και που είμαι εδώ;

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί δεν αντέχω τα ρολόγια.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί περιμένω μήνυμά σου.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί κουράστηκα με τη φαντασία μου.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί τον Άυλο τον έχω ακούσει να κλαίει, τον έχω δει να νευριάζει, αλλά δεν τον άκουσα ποτέ να γελάει.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί φοβάμαι πως δεν θα έχω να φάω.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί κάθε φορά που βάζω το κλειδί στην πόρτα φοβάμαι.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί κουράστηκα να έχω ανάγκη την κουβέντα μου.

'Ενας λόγος να μείνω: για να ξυπνάω το πρωί, να φωνάζω "Μαμά!", ενώ είσαι εσύ.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί η ζωή μπορεί να αλλάξει από λεπτό σε λεπτό.

Άλλος ένας λόγος να φύγω: για να μην κλείνει η πόρτα και μένω μόνος.

'Ενας λόγος να φύγω: για να μη θυμάμαι.

'Ενας λόγος ακόμα για να φύγω: για να μη με θυμάσαι.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί δεν ξέρω που πάνε τα χρόνια που φύγανε.

'Ενας λόγος να φύγω: για να μη βλέπω τη θλίψη στα μάτια σου.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί δεν μπορώ να σε βλέπω να θες κι άλλα.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί οι τοίχοι μες στο σπίτι γίνονται μεγαλύτεροι, γεροντότεροι και πιο παχείς και κίτρινοι απ' τα τσιγάρα.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί δεν ξέρω αν θα ξαναπεράσω απ' όπου έχω περάσει και δεν αντέχω να περάσω, ούτε να μην περάσω.

'Ενας λόγος να μείνω: για να σε ξαναδώ να γδύνεσαι.

'Ενας λόγος να φύγω: για να μη με δεις να γδύνομαι.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί βαρέθηκα τη μία έτσι και την άλλη αλλιώς.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί δε θέλω να έχω ιδιότητα.

'Ενας λόγος να φύγω: για να μη σε τρελαίνω με τα ίδια και τα ίδια.

'Ενας λόγος ακόμα για να μείνω: για να είμαι εκεί όταν αρρωστήσεις.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί δεν αντέχω άλλες φασαρίες.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί είναι δύσκολο ν' αλλάξω.

'Ενας λόγος να μείνω: γιατί μ' αρέσει ν' ακούω σ' αγαπώ , και ας είναι και ψέματα.

'Ενας λόγος να μείνω: για να ξανακαπνίσω ένα τσιγάρο.

'Ενας λόγος να μείνω: για να ξαναϊδρώσουμε μαζί.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί ο Άυλο κουράστηκε να ακούει συνέχεια για σένα.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί κουράστηκα να ξαγρυπνώ.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί μεγάλωσα νωρίτερα.

'Ενας λόγος να φύγω: γιατί δεν μπορώ την καχυποψία.

'Ενας λόγος να μείνω: για να ξανασυστηθώ.

'Ενας λόγος να φύγω: για να μη νιώθεις άτυχος που με γνώρισες.

'Ενας λόγος: γιατί κουράστηκα να διαπραγματεύομαι.

'Ενας λόγος: γιατί δεν θέλω να θυσιάσω τίποτα.

'Ενας λόγος να μείνω: γιατί θέλω να αλλάξω για σένα.

'Ενας λόγος να μείνω: μήπως σε χάσω και σε ξαναβρώ.

'Ενας λόγος να μείνω: για να σου πω όσα δεν σου έχω πει.

'Ενας λόγος να μείνω: μήπως έχεις κάτι να μου πεις.

'Ενας λόγος να μείνω: για να βλέπω τα μάτια σου.

'Ενας λόγος να μείνω: γιατί ο Άυλο νομίζω ότι σε έχει αγαπήσει και ας μη σε ξέρει.

'Ενας λόγος να μείνω: γιατί μ' αρέσει να βγαίνω στο δρόμο και να περιμένω να σε συναντήσω τυχαία.

'Ενας λόγος να φύγω: μήπως σε βρω.

'Ενας λόγος να φύγω: για ν' ακούσω αν θα φτάσει η μουσική μέχρι εκεί που θα πάω…

Είκοσι τέσσερις λόγοι να μείνω, σαράντα να φύγω, και ένας ακόμα να φύγω: γιατί δεν ξέρω τον αριθμό σου και θέλω να σε πάρω και να σε ρωτήσω τι να κάνω τελικά.

Παναγιώτης Κοντονής

από τον Τιτανικό

του Κ. Ρήγου

Εθνικό Θέατρο 2009

Χαμένα χωράφια

2010-07-07T01:44:00.000-07:00

Διάβασα την προηγούμενη Κυριακή σε κάποιο περιοδικό εφημερίδας την παρακάτω ιστορία.

...

Εν έτει 1714 ένας σκληροτράχηλος ιάπωνας καπετάνιος ονόματι Τσουνοσόκε Ματσουγιάμα μπήκε σε ένα πλοιάριο και άρχισε να οργώνει τον Ειρηνικό, ψάχνοντας για θησαυρούς.

Έπεσε όμως σε καταιγίδα, το καράβι του βούλιαξε και ο ίδιος μαζί με τους 44 ναύτες του "ξεβράστηκαν" σε μια μαγευτική ατόλη.

Οι ναυαγοί δεν θα ζούσαν για πολύ.

Προτού αφήσει την τελευταία του πνοή κάτω από τον αδυσώπητο ήλιο, ο Ματσουγιάμα πρόλαβε να στείλει ένα τελευταίο μήνυμα.

Σκάλισε την ιστορία του σε λεπτά κομμάτια ξύλου, τα έβαλε σε ένα μπουκάλι και το έριξε στη θάλασσα.

Το μπουκάλι έφτασε 150 χρόνια αργότερα στην παραλία όπου ο Ματσουγιάμα είχε γεννηθεί.

....

Τη φοβάμαι τη θάλασσα. Θέλω να είναι διαυγής "σαν πισίνα", να μην είναι βαθιά και αγριεμένη αλλά "λάδι", να μην έχει κύματα και μοιάζει περιπετειώδης, και επίσης σε καμιά περίπτωση να μην κολυμπάω πάνω από "μαύρα".

Για να ανέβω σε πλοίο χαπακώνομαι και επειδή φοβάμαι και επειδή ζαλίζομαι. Κίτρινες δραμαμήνες και ροζ βαλεριάνες για να περάσει το μαρτύριο και να ξυπνήσω κατευθείαν στο νησί. Έμαθα με το ζόρι να κολυμπάω στα δέκα στο κολυμβητήριο που με πήγαινε ο πατέρας μου έναν ολόκληρο βαρύ θεσσαλονικιώτικο χειμώνα επειδή το είχε καημό που ο ίδιος δεν ήξερε να κολυμπάει. Είναι από τα Γρεβενά, είδε θάλασσα πρώτη φορά φοιτητής στη Θεσσαλονίκη. Εγώ πάλι νόμιζα πως μια χαρά κολυμπούσε επειδή είναι πολύ ψηλός και πατούσε στα βαθιά ενώ εγώ όχι. Λοιπόν, εκείνες οι φρικτές Τρίτες στο κολυμβητήριο βρέξει-χιονίσει, να πρέπει να ξεφορτωθώ το πουπουλένιο μου μπουφάν για να φορέσω το μαγιό μου και η μάνα μου από δίπλα να τραβάει τα μαλλιά μου για να χωρέσουν μέσα στο στενό πλαστικό σκουφάκι πριν πέσω στην χλιαρή πισίνα με δεκάδες ακόμη πιτσιρίκια.

Όμως, κουτσά-στραβά, έμαθα να επιπλέω.

Σε μερικά μέρη θα ήμουν χρήσιμη στις παραλίες χωρίς καν να χρειαστεί να μπω στη θάλασσα. Θα με έβαζαν να περπατάω στην ακροθαλασσιά, πάνω κάτω, με τα κατάλευκα πόδια μου μέσα στο νερό για να τραβάω τα χταπόδια, τα ξιδάτα, τα λιαστά, τα βραστά και αυτά στα κάρβουνα.

Και εκεί που θα περπατούσα θα αναρωτιόμουνα, τι άνθρωπος θα πρέπει να είναι κάποιος για να μην φοβάται να εξερευνήσει την κατάμαυρη άβυσσο, τι παιδική ηλικία θα πρέπει να έχει ζήσει κάποια για να πάει μόνη της στο διάστημα, τι σόι φίλους είχε ο καημένος ο Άμουνδσεν όταν τους είπε ότι εγώ πάω να εξερευνήσω τον Νότιο Πόλο και εκείνοι του είπανε "καλά" και τον αφήσανε να φύγει μέσα στην παγωνιά.

Με τρομάζουν.

έβαλα το μπουκάλι μέσα στο μήνυμα

και στάθηκα μέχρι τη μέση έξω απ' τα νερά μου

το πέταξα με όλη μου τη δύναμη προς την ακτή

ο θόρυβος που έκανε όταν έπεσε πάνω στην άμμο

δεν ακούστηκε

το μήνυμα μου δεν θα ταξιδέψει παρά μόνο λίγα χιλιοστά

τα επόμενα 1,000,000 χρόνια

προς τα κάτω

με τον καιρό

χαρούμενη

με τα μάτια καρφωμένα προς την επόμενη ανάδυση

αφήνω πίσω μου απλώς μπουρμπουλήθρες

Poetry, there's more!!!!

2010-07-05T03:01:00.000-07:00

“a poem for orestis”

Orestis is fat

And

angry

with a big belly!

Everyone laugh at his voice and his face.

Children mock him because he is a little stupid and he does everything you tell him….

But, one day in the class we were taking back our tests and Orestis got the highest mark!

Everyone was looking at him…

Finally we learnt that we had hurt him

and

the stupid people

in this story

were

“a poem for annaliz!”

There was a woman

named Annaliz.

She had very tall legs

and everybody used to look at her

strangely!

She couldn’t do usual things like other people could.

She loved a guy named David

but

he didn’t like Annaliz because she had very tall legs.

One day,

she met David and she told him that she had fallen in love with him.

But he told her : “sorry but you are too tall for me”

Annaliz for weeks didn’t talk to anyone.

She was spending her time crying for him.

Until that day,

last year ……

A man rung the bell of her house

and told her that she is the girl with the tallest legs in the world.

She got into the GUINES RECORD BOOK!!!

From that day,

a lot of men wanted to marry her

and she keeps telling them the same thing

:”sorry but you are too short for me”

Τα "κορίτσια" εμπνεύσανε και άλλα κορίτσια να γράψουν ποιήματα για κορίτσια αλλά και για ένα αγόρι, τον Ορέστη.

Το βιβλίο ταξίδεψε στα χέρια μιας καθηγήτριας αγγλικών που το χρησιμοποίησε για να διδάξει μια μαθήτρια της.

Η μικρή έγραψε δυο δικά της ποιήματα και μου τα έστειλε.

Στον Ορέστη και στην Ανναλίζ, λοιπόν

και φυσικά

στην δημιουργό τους.

10 Χρόνια Θερσίτης

2010-06-22T02:34:00.000-07:00

Το στρώμα είναι καπιτονέ

2010-06-09T03:00:00.000-07:00

Το πρωί ξύπνησε πάλι με πονοκέφαλο γύρω στις πέντε. Φταίνε τα μαξιλάρια, παλιά, γεμάτα κόμπους, το πάπλωμα, υπέρδιπλο με πούπουλο, ζεστό για την εποχή αλλά δεν λέει να το αποχωριστεί ακόμη. Της αρέσει να το αγκαλιάζει σφιχτά ανάμεσα στα πόδια της.

Κάθε βράδυ που πέφτει να κοιμηθεί διακαώς επιθυμεί να τον σκεφτεί λιγάκι. Αλλά αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Πρέπει να παραδεχτεί ότι πια δεν τον θυμάται. Κάθε μέρα που περνά γίνεται όλο και πιο δύσκολο να φέρει τα χαρακτηριστικά του στη μνήμη της και οι φωτογραφίες του δεν βοηθάνε. Τον ξεχνάει πάλι σαν να μην τον είχε δει ποτέ. Δεν μπορεί να ανακαλέσει το εύρος και τον τόνο της φωνής του, αν μιλούσε αργά ή γρήγορα, πως ανάσαινε όταν ήταν αγχωμένος, πως της μιλούσε στο τηλέφωνο, τι χρώμα ήταν τα αγαπημένα του ρούχα, με τι γελούσε και με τι εκνευριζόταν. Αδύνατον. Το να είναι απών από τις αναμνήσεις της ήταν πιο οδυνηρό από τη μη φυσική του παρουσία. Ήταν επίσημα μια αμνήμων. Εκείνος έσβηνε σιγά-σιγά και εκείνη δεν ήθελε να τον ξεχάσει.

'Επρεπε να σηκωθεί από το κρεβάτι.

Μέσα στη βροχή σύρθηκε μέχρι τη στάση. Το λεωφορείο θα ερχόταν σε κανένα πεντάλεπτο. Ευκαιρία. 'Εκλεισε τα μάτια και προσπάθησε να τον φέρει στο μυαλό της. Πως ήταν τα μαλλιά του τη μέρα που τον συνάντησε τυχαία στο σουπερμάρκετ; Κοντά ή μακριά; Είχε το κράνος του περασμένο στον αγκώνα ή όχι; Τίποτα. Θυμάται πως είχε πάει να αγοράσει αφρόλουτρο και βαμβακάκια, θυμάται τι φορούσε η ίδια, είχε τα νύχια της βαμμένα κόκκινο βαθύ, αλλά αυτός θολός, ασαφής, χαμένος μέσα στους διαδρόμους.

Στάση Ιπποδρομίου. Δύο ακόμη. Τα ταξί κλείνουν το δρόμο. Ο Ηρακλής έχει πάλι πορεία. Κορναρίσματα. Από τη θέση δίπλα της κάποια σηκώνεται βιαστικά αφήνοντας πίσω της μια βρεγμένη free press που φιλοξενεί την παρακάτω διαφήμιση. Διαβάζει...

Memory Easy

Το στρώμα Μemory Εasy συνδυάζει 2 διαφορετικά υλικά με μοναδικά πλεονεκτήματα ώστε πρώτον, να επιτευχθεί ο απόλυτα αναζωογονητικός και ξεκούραστος ύπνος και δεύτερον, να διατηρηθεί όσο γίνεται ανέπαφη η μνήμη των ανθρώπων που τα χρησιμοποιούν καθημερινά. Στο εσωτερικό, το Waterfoam προσφέρει τέλεια ορθοπεδική στήριξη αγκαλιάζει το σώμα και δίνει την αίσθηση έλλειψης βαρύτητας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την στήριξη του σώματος χωρίς να δημιουργούνται σημεία πίεσης, όπως συμβαίνει στα συμβατικά στρώματα. Παράλληλα βελτιώνεται η κυκλοφορία του αίματος και μειώνεται η πίεση στις αρθρώσεις. Εξωτερικά, το Memory viscoelastic foam TM, προϊόν διαστημικής τεχνολογίας της NASA, είναι το επαναστατικό, καινοτόμο υλικό που έχει βοηθήσει εκατοντάδες αστροναύτες να μην ξεχνούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα στις δύσκολες και πολύμηνες αποστολές στο διάστημα. Αποτελούμενο από ινώδη αφρό με τρισεκατομμύρια αόρατες ηλεκτρικές συνδέσεις έχει τη δυνατότητα, ακριβώς όπως ο ανθρώπινος εγκέφαλος, να φυλακίζει εικόνες, στιγμές, μνήμες, αφού είναι ειδικά σχεδιασμένος να διαβάζει τη θερμοκρασία του σώματος όταν αυτό χαλαρώνει και αφήνεται στην αναπόληση, να καταγράφει και να αποθηκεύει αθόρυβα και απεριόριστα αναμνήσεις και να τις αναπαράγει με το ανεπαίσθητο πάτημα ενός μόνο κουμπιού.

Επιπλέον προσφέρει σωστό αερισμό με κυψελωτή δομή χάρη στην τεχνολογία Airsystem.

Εγγύηση 10 χρόνια

...

Εκείνο το βράδυ έπεσε για μια ακόμη φορά στο δικό της συμβατικό στρώμα. Αγκάλιασε το πάπλωμα της, το κομπιασμένο μαξιλάρι της και έκλεισε τα μάτια. Θα σκεφτόταν κάτι άλλο για αλλαγή. Ήταν καιρός να τον αφήσει να φύγει.

Μια μικρή, πολύ μικρή γεύση, από το προχθεσινό Μωβ Καφενείο

2010-06-04T02:10:00.000-07:00

Sylvia

2010-06-01T04:55:00.000-07:00

Η ποίηση στο δρόμο

2010-05-25T02:44:00.000-07:00

Ekdhlwsh

2010-05-24T03:07:00.000-07:00

Μικρό εγχειρίδιο για την επιβίωση της εξεγερσιακής ηθικής

2010-05-19T02:18:00.000-07:00

Μικρό εγχειρίδιο για την επιβίωση της εξεγερσιακής ηθικής

Ούτε θέλουμε ούτε χρειάζεται να προσθέσουμε έστω και μια γραμμή στα όσα γράφτηκαν τις τελευταίες ημέρες για τα συναισθήματα που προκάλεσαν οι θάνατοι της 5ης Μαϊου στη Marfin. Η οδύνη μας είναι εντελώς δεδομένη όπως δεδομένη είναι και η οργή μας για την υποκριτική ευαισθησία των κάθε είδους αφεντικών, υπουργών και λοιπών παρατρεχάμενων σε σχέση με την αξία της ανθρώπινης ζωής, μιας ζωής που απαξιώνεται καθημερινά και με το χειρότερο τρόπο στα κάτεργα του καπιταλισμού, στα ναρκοπέδια των εθνικών συνόρων, στην καταστολή των κοινωνικών αγώνων.

Ένα ερώτημα όμως περιμένει απάντηση: Τι θα πούμε για τις αιτίες που οδήγησαν στους νεκρούς της Marfin; Θα μιλήσουμε για προβοκάτορες και σκοτεινούς κύκλους, θα αποδώσουμε το περιστατικό σε κάποιους ανεγκέφαλους και κτηνώδεις που παρείσφρυσαν ανάμεσά μας, θα γίνουμε κινηματικά μέντιουμ και θα μιλήσουμε για «την κακιά την ώρα»; Ή μήπως θα επαναπαυθούμε στο λόγο περί πυρασφάλειας του Βγενόπουλου, αυτού του εκ προοιμίου στυγνού εγκληματία, αντιμετωπίζοντας τα γεγονότα ως «αυτονόητα» και «αναμενόμενα» σαν να μιλάμε για φυσικά φαινόμενα στο μετεωρολογικό δελτίο;

Γιατί για εμας, «αυτονόητη» και «αναμενόμενη» είναι μόνο η βία του Κράτους και του Κεφαλαίου. Οι πράξεις των εξεγερμένων δεν μπορεί να είναι παρά αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής και ελεύθερης βούλησης.

Και τέτοιες πράξεις δεν μπορούν να οδηγήσουν στον «τυχαίο» θάνατο τριών υπαλλήλων (αν είναι δυνατόν, τι πα να πει «απεργοσπάστες») ούτε να αναζητήσουν προκάλυμμα στον μαινόμενο κοινωνικό πόλεμο (τι πα να πει «παράπλευρες απώλειες»). Δεν είναι τυχαίο πως όλο και περισσότερο στο λόγο μας αναφερόμαστε στην εξεγερτική «αντι-βία». Είτε το θέλουμε είτε όχι, με αυτόν τον τρόπο προσδίδουμε στη βία ηθικό πρόσημο και μιλάμε για μια βία που δεν μπορεί να απομακρύνεται από το στόχο της κοινωνικής απελευθέρωσης και να γίνεται αυτοσκοπός. Αυτή ακριβώς η έννοια της «αντι-βίας» δεν φανερωνει παρά την επιθυμία των εξεγερμένων να δικαιολογήσουν τη χρήση της και όχι απλώς να την εξηγήσουν ως «κοινωνικό φαινόμενο», όπως περίπου θα έκανε στο διδακτορικό του ένας μαρξιστής κοινωνιολόγος. Η εξέγερση δεν είναι μόνο πράξη, είναι και πρόταση, σκοπός της δεν είναι μόνο να «καταφέρει» αλλά και να «πείσει». Και για αυτό αναζητά τα ηθικά της ερείσματα μέσα στο κοινωνικό πεδίο, σε έναν διαρκή διάλογο ανάμεσα στους εξεγερμένους και την υπόλοιπη κοινωνία. Η εύκολη απαξίωση αυτών που προτίμησαν να κάτσουν στον καναπέ αντί να κατέβουν στο δρόμο, δεν πρέπει να παραβλέπει, ότι η εξέγερση αναζητά τους αυριανούς εξεγερμένους ανάμεσα στους μέχρι χτες βολεμένους.

Σε μια πολιτική συγκυρία σαν την τωρινή πρέπει να σταθούμε με γενναιότητα και να παραδεχτούμε πως ένα μεγάλο μερίδιο της ευθύνης των θανάτων της 5ης Μαίου μας αντιστοιχεί, ακριβώς διότι αφήσαμε με ευκολία πίσω μας - ιδιαίτερα από το Δεκέμβρη του ΄08 και μετά - το ζήτημα της εξεγερσιακής ηθικής. Παρασυρμένοι από την ορμή της εξέγερσης, γοητευτήκαμε και συχνά συνταχτήκαμε με διάφορες εκφάνσεις του πολιτικού μηδενισμού, διατηρώντας μια ένοχη σιωπή για πλήθος συμπεριφορών που εμφανίστηκαν γύρω μας (ενδεχομένως και μέσα μας): Αυθαίρετες στοχοποιήσεις των «εχθρών» της εξέγερσης, απαξιώσεις και τσαλακώματα της στοιχειώδους αξιοπρέπειας, αρσενικοί τσαμπουκάδες, λιντσαρίσματα και τραμπουκισμοί, και όλα αυτά με βάση το σαθρό και προφανώς ευμετάβλητο κριτήριο της κατοχής της «απόλυτης αλήθειας» των εξεγερμένων. Και σωπάσαμε εκκωφαντικά όταν οργανώσεις της ένοπλης πάλης (που διεκδίκησαν οι ίδιες για τον αγώνα τους το χαρακτήρα της συνέχισης των εξεγέρσεων με άλλα μέσα), άρχισαν να ξεδιπλώνουν συμπεριφορές που αμφισβητούσαν τον πυρήνα της εξεγερσιακής ηθικής, αρνούμενες να ασχοληθούν με το στοιχειώδες ζήτημα της απαξίωσης της ζωής «του κάθε περαστικού» και εξαντλώντας τη σχετική συζήτηση γύρω από την επάρκεια του προστατευτικού μέτρου των προειδοποιητικών τηλεφωνημάτων. Εν τέλει, υποταχθήκαμε στο θεαματικό χαρακτήρα μιας βίας που αναμφιβόλως απέκτησε φανταχτερή αίγλη και κατάφερε να δημιουργήσει παγκόσμια γεγονότα, χωρίς να σκεφτούμε αν όντως η ριζοσπαστικότητα του αγώνα καθορίζεται από το βαθμό βιαιότητας των μέσων που αυτός χρησιμοποιεί.

Ξέρουμε καλά πως η εξουσία και τα τσιράκια της θα προσπαθήσουν, εκμεταλλευόμενοι το τραγικό συμβάν της 5ης Μάη, να μας φέρουν αντιμέτωπους με το πλαστό δίπολο «βία-μη βία». Δεν τσιμπάμε. Και για αυτόν το λόγο, τη συζήτηση για τα μέσα του αγώνα δεν θα την αφήσουμε στα χέρια των μπάτσων και των τηλεοπτικών εισαγγελέων, στηρίζοντάς την αποκλειστικά σε υποθέσεις για το πώς θα μπορούσε να προκληθεί κίνδυνος για την ανθρώπινη ζωή. Το ξεχείλωμα αυτής της θέσης δεν θα είχε τέλος: Αν σπάσει μία βιτρίνα μπορεί να ακρωτηριάσει ένα χέρι, μία πέτρα μπορεί να αναπηδήσει και να χτυπήσει ένα παιδί, ένα σύνθημα μπορεί να φωναχτεί πολύ δυνατά και να προκαλέσει ανακοπή σε έναν συνταξιούχο του ΟΓΑ, και τελικά ασφάλεια υπάρχει μόνο στις ειρηνικές διαδηλώσεις και ακόμα καλύτερα μέσα στη ζεστή αγκαλιά του καναπέ.

Τα μέσα του αγώνα δεν μπορούν να νοηθούν έξω από το ιστορικό τους πλαίσιο και την κοινωνική συνθήκη που αναδεικνύει τη χρήση τους ως απαραίτητη. Ακόμη και η κοινοβουλευτική δημοκρατία που τόσο «κόπτεται» για την ανθρώπινη ζωή, έχει σχετικοποιήσει μέχρι και την -θεωρητικά απόλυτη για τους αστούς- απαξία της βόμβας, αναδεικνύοντας ήρωες μέσα από τους εκρηκτικούς αγώνες κατά της δικτατορίας. Έτσι και η μολότωφ, σε μια εντυπωσιακή πορεία τριάντα και πλέον χρόνων στους μεταπολιτευτικούς αγώνες στην Ελλάδα, κατέστρεψε καπιταλιστικούς στόχους, προσέφερε άμυνα από την αστυνομία σε κρίσιμες στιγμές και διέψευσε αποτελεσματικά τον πόθο της κυριαρχίας για κοινωνική ειρήνη, εισπράττοντας συχνά διθυράμβους από μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας. Είναι όμως άραγε η καταξίωσή της άσχετη με αυτόν τον μοναδικό συνδυασμό μεγάλης αποτελεσματικότητας και έλλειψης ανθρώπινων απωλειών στην ιστορική της πορεία; Είναι άσχετο το ότι σε όλους τους αγώνες, ακόμη και τους πιο βίαιους όπως ο Δεκέμβρης, είχαμε πάντα τη δυνατότητα να βροντοφωνάζουμε το γνωστό σύνθημα που ζυγίζει τις βιτρίνες με τις ζωές; Το γεγονός είναι, ότι η συζήτηση για τα όρια των μέσων και την αναλογία τους προς το σκοπό έχει ανοίξει και κανείς μας δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα.

Διαβάσαμε σε ένα από τα κείμενα που κυκλοφορούν αυτές τις ημέρες και προσπαθούν να επιχειρηματολογήσουν πάνω στην αποκλειστική ευθύνη των καπιταλιστών, ότι η βία της εξέγερσης είναι σαν τρένο που κυλά στις ράγες. "Αν κάποιος αλυσοδέσει ανθρώπους στις γραμμές του, τότε δεν μπορούμε να λέμε ότι είναι ένοχοι οι επιβάτες"...

Στη λογική αυτή μπορούμε εύκολα να αντιτάξουμε το εξής: Μέσα σε κάθε βαγόνι, υπάρχει μία χειρολαβή για έκτακτη ανάγκη. Κάθε επιβάτης που θα αντιληφθεί τους αλυσοδεμένους ανθρώπους στις γραμμές του τρένου και δεν τραβήξει τη χειρολαβή, φέρει μερίδιο ευθύνης για την απώλεια της ζωής τους.

Πρόκειται για μια δύσκολη πολιτική επιλογή. Ξέρουμε ότι μπροστά μας έρχονται αγώνες, αγώνες ενάντια σ' ένα σύστημα που εξαθλιώνει, αποχαυνώνει, δολοφονεί, «ενάντια σ' ένα σύστημα που κλέβει τη ζωή» με όλο και πιο απροκάλυπτο τρόπο. Αγώνες που θα μας ξεπεράσουν σε ορμή, αγώνες ανθρώπων που θα βρεθούν σε απόλυτη απόγνωση και δεν θα έχουν πραγματικά τίποτε να χάσουν. Στους αγώνες αυτούς θα είμαστε εκεί και θα οργανώνουμε με αποφασιστικότητα την επίθεση στο Κεφάλαιο και το Κράτος με όλες μας τις δυνάμεις, δίνοντας ταυτόχρονα το στίγμα μας. Ένα στίγμα που θα επαναλαμβάνει διαρκώς την ανάγκη για έλεγχο των μέσων και των προτεραιοτήτων που θέτει μια εξέγερση. Η πρακτική συνέπεια αυτής της επιλογής μπορεί να μας φέρει αντιμέτωπους με ανθρώπους που μέχρι χτες θα τους θεωρούσαμε συντρόφους. Κι αν χρειαστεί, μπορεί να γίνουμε ντεφετιστές, να αρνηθούμε την άνευ όρων στράτευση σε έναν ανώτερο τυφλό σκοπό, του οποίου η επίτευξη θα μπορούσε να μας οδηγήσει στην εξαχρείωση.

Μπορεί για κάποιους και κάποιες η θέση αυτή να μοιάζει «ανθρωπιστική», «ηθικιστική» ή «ηττοπαθής». Λίγο μας νοιάζει. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε με όλα τα μέσα, οπλισμένοι με την πεποίθηση ότι αν την όποια εξεγερτική ηθική την διαδεχθεί ένας εξεγερτικός μηδενισμός, αν στο όνομα του οποιουδήποτε ανώτερου εξεγερσιακού σκοπού κυριαρχήσει ο κοινωνικός κανιβαλισμός, τότε η προστασία των μελών της κοινωνίας θα παραδοθεί στα χέρια του Νόμου και της Τάξης, και το Κράτος θα ανακτήσει όλη τη χαμένη ιστορική του νομιμοποίηση ως «ο κατεξοχήν προστάτης» και «εγγυητής» της κοινωνικής συνύπαρξης.

Και τότε, θα έχουμε ήδη χάσει.

Θεσσαλονίκη, 17/5/2010

από τη

ΜΗΧ(Α)ΝΗ

Άνθρωποι & Ποντίκια

2010-05-18T05:26:00.001-07:00

έχει περάσει σχεδόν μια βδομάδα

και ψάχνω από τότε τα λόγια

την έμπνευση

την έφοδο προς τα μπροστά

μάταια

...

όμως

επιτέλους

σήμερα μου αποκαλύφθηκε

αυτό

που μου τρώει τα σωθικά

...

(σκέφτομαι να πάω και για κανένα εγκεφαλογράφημα, μπας και...)

2010-05-08T01:31:00.000-07:00

Ο Βγενόπουλος ως αυθεντικός καπιταλιστής είναι εξ ορισμού δολοφόνος. Και μετά;

Αυτή τη φορά ο τρόμος δεν ήρθε μόνο από τη φυσική πηγή του, το κράτος και τ’ αφεντικά. Επέλασε μέσα απ’ τη δικιά μας μήτρα και δεν ήταν η πρώτη φορά, ήταν η πρώτη μοιραία φορά. Τα μπουκάλια έφυγαν στο όνομα της δικής μας τάξης, των από κάτω, και έπνιξαν μέχρι θανάτου ανθρώπους της δικής μας τάξης. Αδιάφορο αν οι τρεις νεκροί είχαν ή όχι συνείδηση της ταξικής συνθήκης τους, αν ενέδωσαν στους εκβιασμούς της μισθωτής σκλαβιάς που από τα γεννοφάσκια της δολοφονεί για το κέρδος. Επίσης δεν περιμένουμε από τους μπάτσους να κινητοποιούνται για να σώζουν ανθρώπους όπως δεν περιμένουμε από τ’ αφεντικά να φροντίζουν για συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς(γι’ αυτούς είμαστε όλοι αναλώσιμες)

Ο βγενόπουλος και κάθε βγενόπουλος ως γνήσιος καπιταλιστής είναι δολοφόνος και εγκληματίας. Όπως συμβαίνει συνήθως θα τη γλυτώσει πέφτοντας στα μαλακά γιατί «τα λεφτά είναι πολλά άρη», τόσα που μπορούν να κλείσουν στόματα και ν’ αγοράσουν την τυφλή και πάντα ανοιχτομάτα δικαιοσύνη.

Εμείς όμως; Εμείς θα μιλήσουμε για κάτι άλλο εκτός από τις φονικές τακτικές των αφεντικών; Εμείς που αρθρώσαμε λόγο και ορθώσαμε πράξεις για τις εργατικές δολοφονίες των ολυμπιακών, για τα νεκροταφεία στον έβρο, στο αιγαίο, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών, στα αστυνομικά τμήματα, στις φυλακές, στον ΗΣΑΠ, στο via vai, εμείς θα τολμήσουμε να μιλήσουμε για τις τερατογενέσεις (μητροπολιτικές, μάλιστα, αλλά τερατογενέσεις) που κυοφορούνται εντός μας; Αν στις αναλύσεις μας, οι μικροαστοί νοικοκυραίοι, οι ελληναράδες, έχουν μια χαρά μερίδιο στο αίμα που ρέει σε ιράκ, αφγανιστάν, σομαλία, σουδάν(ατέλειωτος ο κατάλογος της περήφανης και ισχυρής ελλάδας), αν οι πελάτες έχουν μια χαρά συνενοχή στο τράφικινγκ και στους βιασμούς της καταναγκαστικής πορνείας, αν η εργατική τάξη των καπιταλιστικών μητροπόλεων έχει μια χαρά μεράδι στις καθημερινές γενοκτονίες που συντελούνται στη αφρική, στην αιτή, την ινδία, τότε εμείς, όλοι εμείς γιατί είμαστε απολύτως αμέτοχες στις τρεις χθεσινές δολοφονίες;

Ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος, ο χώρος της αυτονομίας, της εργατικής αυτοδιεύθυνσης και ένα κομμάτι της επαναστατικής αριστεράς έχει επιχειρήσει κάποιες φορές με όρους πολιτικούς (αλλά και πρακτικούς)ν’ ακουμπήσει το ζήτημα μιας αντι-βίας που βαφτίζεται κινηματική. Οι απόπειρες ωστόσο ήταν και παραμένουν στην περιφέρεια τοτεμικών ταμπού, αδύναμες, αποσπασματικές, ανίκανες να διατρανώσουν-έστω και σε επίπεδο λόγου-θέσεις για τις πρακτικές του λυντσαρίσματος, της τυφλής βίας (ναι, υπάρχει «αυτό το φρούτο» όσο κι αν οι τηλερουφιάνοι το μεταχειρίζονται ως κολυμπήθρα του σιλωάμ για τα εγκλήματα της αστικής δημοκρατίας τους)που βρωμάει επαναστατική τεστοστερόνη, των υγειονομικών ζωνών στα εξάρχεια (ξέρετε, όχι του κράτους, τις «άλλες» εννοώ), των επιχειρήσεων «αρετής» στα πρεζόνια της πλατείας…

Όσο η συζήτηση δεν ανοίγει στο εσωτερικό μας με όρους μαζικούς, πολιτικούς και αξιόπιστους, τόσο θα παραμένουμε αμήχανες μπροστά σε τσαμπουκάδες, ψειρίσματα-και όχι απαλλοτριώσεις- ανοιγμένα κεφάλια ή νεκρούς, ή χειρότερα θα καταφεύγουμε σε συνομωσιολογίες, ή ,ακόμα χειρότερα, θα ανεχόμαστε να αντιμετωπίζονται αυτές οι πραγματικότητες ως παράπλευρες απώλειες κηρυγμένων και ακήρυκτων πολέμων. Και πέρα απ’ τη στοχοποίηση χώρων και ανθρώπων, την καταστολή και την συκοφάντηση, τον απομονωτισμό και την αυτοαναφορικότητα, οι εξουσιαστικές λογικές θα σκυλεύουν την επαναστατική μας συνείδηση, πράξη και αξιοπρέπεια.

Υ.Γ1.Είναι η πρώτη και, φαντάζομαι, τελευταία φορά που ως χρήστρια του μέσου περνώ από την ενημέρωση και την αντιπληροφόρηση στην κατάθεση της προσωπικής μου γνώμης. Ελπίζω η ΣΟ να μη με κόψει(κάτι τέτοιο θα είχε πολύ, μα πολύ πλάκα).Δεν επιλέγω το μη σχολιασμό γιατί θέλω να δω πόσοι δεν θα το προσπεράσουν, πόσες θα με θεωρήσουν από αφελή έως ασφαλίτη και πόσοι θα προσπαθήσουν να καταλάβουν. Σε κάθε περίπτωση δεν θα επανέλθω

Υ.Γ2.Η χρήση των γραμματικών γενών υπαγορεύεται από την πολιτική αντίληψη περί τυχαίας εναλλαγής τους

virtus

(αναδημοσίευση από Indymedia)

Για χθες...

2010-05-06T07:53:00.001-07:00

οι εργαζόμενοι από τις 12 παρακάλαγαν να φύγουν
http://troktiko.blogspot.com/2010/05/12-marfin.html
μες στο κέντρο, στη σταδίου, σε μια αθήνα που βούλιαζε από κόσμο!
κρίμα οι άνθρωποι, 3 νέοι άνθρωποι πνίγηκαν σαν τα ποντίκια!

(.... Παρεμπιπτοντως, πρώην πρόεδρος-προϊστάμενος της υπηρεσίας μας, σε τηλεφώνημα για βόμβα, μας είχε εμποδίσει να βγούμε από το κτήριο, αναλαμβάνοντας-λέει- την ευθύνη...(!) οι δε "φοβητσιάρηδες" να γραφτούν πρώτα στο βιβλίο εξόδου και να βγουν..! ευτυχώς αντιπρόεδρος του συλλόγου μας διαμήνυσε ότι κάθε φορά είτε πρόκειται για φάρσα είτε όχι θα βγαίνουμε από το κτήριο-χωρίς φυσικά να γραφόμαστε.
Χωρίς σε καμία περίπτωση να νομιμοποιούμε τη βία, και με φοβερή θλίψη και πίκρα για τα σημερινά, σκέφτομαι ότι κάθε μέρα και μεις με όλες μας τις δυνάμεις δεν πρέπει να αγωνιζόμαστε για κάθετι και να περιφρουρούμε τα δικαιώματά μας και να είμαστε αλληλέγγυοι; ....)

(Τροποποιήθηκε 10:13μμ, Τετάρτη 5 Μαΐου 2010)

Νιώθω υποχρέωση απέναντι στους αδικοχαμένους συναδέρφους μου να πω αυτές τις αντικειμενικές αλήθειες. Στέλνω αυτό το μύνημα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα ενημερωτικά sites. Όποιος έχει ακόμα συνείδηση, ας το δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.

● Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.

● Το συγκεκριμένο κτίριο δε διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.

● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.

● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.

● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.

● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ.Βγενόπουλου.

● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.

● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά "ή δουλεύεις ή απολύεσαι".

● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.

Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ.Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο.

Ελάχιστα λόγια

2010-05-05T01:44:00.000-07:00

Με το βλέμμα μου καρφωμένο σε ότι είναι να έρθει

μουδιασμένη ή όχι

κουρασμένη ή όχι

επιτέλους (;)

μπροστά στις αντικειμενικές συνθήκες

για όσα επιθυμούμε να συμβούν

ξαναδιαβάζω Σελίν, σελ. 418

από το "Ταξίδι στην άκρη της νύχτας"

"Δεν αξίζει τον κόπο να αντιστεκόμαστε, αρκεί να περιμένουμε, αφού τα πάντα στο δρόμο θα καταλήξουν. Μόνο αυτός μετράει, κατά βάθος. Δεν χωράει συζήτηση. Μας περιμένει. Θα πρέπει να κατεβούμε στο δρόμο, να το πάρουμε απόφαση, όχι ένας, όχι δύο, όχι τρεις από μας, αλλά όλοι."

...

2010-05-04T07:09:00.001-07:00

Δ.Ν.Τ I'm dynamite!

2010-05-03T03:46:00.001-07:00

Could you not?

2010-04-30T05:23:00.001-07:00

I splashed some colours from a tumbler

and smeared drab world with emotions.

I charted on a dish of jelly

the jutting cheekbones of the ocean.

Upon the scales of a tin of salmon

I read the calls of lips yet mute.

And you.

Could you not play a nocturne

with just a drainpipe for a flute?

1913

Άνοιξη 38

2010-04-19T10:57:00.000-07:00

Γκκκκρ γκκκρ

όταν αργώ να πάρω μπρος

η μηχανή μου κρύα ακόμη από έναν χειμώνα που ήταν και φέτος απών

γάντια τσεκ

κράνος τσεκ

κασκόλ τσεκ

κλειδιά σπιτιού/γραφείου τσεκ

οι δρόμοι

πάντα οι ίδιοι

μα διαφορετικοί

κάθε στιγμή

οι μέρες

ΕΔΩ

οι νύχτες

ΕΔΩ

ΕΓΩ;

Κάπου αλλού

και πάντα

ΕΔΩ

ακριβώς στο κέντρο σου

στις εξελίξεις

που θα ελεξιχθούν

ευτυχώς

μέσα μου

τσεκ

Hidden Poetry

2010-04-16T09:25:00.000-07:00

Ταξινόμηση

2010-04-13T09:20:00.000-07:00

Mark Dion, Bureau of the Centre for the Study of Surrealism and its Legacy,

2005, Manchester Museum. Detail: Borges filing cabinet.

Classifying the Animals
(after some lines of Borges)

by Robert Gray

There are those that in the distance seem a swarm of gnats
those that with their barking try to rally us in a campaign against the stars
those that torment their prey
those that follow both sides of an argument
those that have broken a precious vase
those that can only be painted with a one-haired brush
those whose tongues light candles on the fingers of our hands
those that curl their tails
those that refute the Argument from Design, such as bedbugs and liver fluke
stupid ones who, lie still for a while and then run
those whose being is as clenched as a knot in a frozen rope
those that are bored
the good-natured beetles
those such as frogs and snails that are Enlightened beings
humans, born unable to stand
those that are fit to be emblazoned on a flag
mosquitoes
crocodiles
those that should exist – unicorns and mermaids
unacceptable ones, unless we can make a great rational effort
those that cause people to smile – ladybirds, etc.
those that stir in us an erotic feeling
those that are easily broken and yet their kind continues to exist
those that one would like to be – the centaur, the phoenix.

In PN Review 191, vol. 36, no. 3, January-February 2010, p. 37

Σε πολύ-πολύ ελέυθερη και γρήγορη απόδοση

Ταξινόμηση

του Robert Gray

(από λόγια του Μπόρχες)

Υπάρχουν αυτά που από απόσταση μοιάζουν με ένα σμήνος μυγάκια

αυτά που γαυγίζοντας προσπαθούν να μας εμψυχώσουν στον αγώνα μας ενάντια στ' άστρα

αυτά που βασανίζουν τα θηράματα τους

και έπειτα εκείνα που ποτέ δεν παίρνουν θέση

αυτά που μόλις σπάσανε ένα πανάκριβο βάζο

και αυτά που δεν μπορείς να τα χρωματίσεις παρά μόνο αν έχεις ένα μονότριχο πινέλο

είναι κι εκείνα που ανάβουν τα κεριά των ακροδάχτυλων σου γλείφοντας τα

και εκείνα με τις στριφογυριστές ουρές

αυτά που αρνούνται πως τα έπλασε ο Θεός, όπως οι κοριοί και ο τρηματώδης σκώληκας συκωτιού

ακόμη αναφέρομαι σε βλακώδη ζώα που σαστίζουν πρώτα πριν αρχίσουν να τρέχουν

κάποια τόσο εξαρτημένα απ' τη ζωή που μοιάζουν με έναν σφιχτό παγωμένο τρίχινο κόμπο

εκείνα που βαριούνται

και μετά αυτά τα καλοκάγαθα σκαθάρια

κάποια, όπως οι βάτραχοι και τα σαλιγκάρια, σαφώς Πεφωτισμένα όντα

άνθρωποι, ανήμποροι να αντιμετωπίσουν

αυτούς που θεωρούνται άξιοι να εξυμνούν σημαίες

κουνούπια

κροκόδειλοι

όντα που θα έπρεπε να υπάρχουν, μονόκεροι και γοργόνες

ζώα που πολλοί δεν τ' ανέχονται, παρά μόνο μετά από λογική επεξεργασία

πλάσματα που κάνουν τους ανθρώπους να χαμογελούν, όπως οι πασχαλίτσες κ.τ.λ.

εκείνα που ξυπνάνε μέσα μας την ερωτική διάθεση

κάποια που είναι εύθραυστα αλλά κάπως συνεχίζουν

και τέλος, αυτά που θα θέλανε να ήταν κένταυροι ή φοίνικες.

αναδημοσίευση από Mapping the Marvelous (itinaries of curious objects and collections) Ιανουάριος 2010

3

2010-04-01T00:57:00.000-07:00

downloading Ωχρά Σπειροχαίτη cd3, καλό του κατευόδιο!

8 περίπου χρόνια μετά τον προηγούμενο δίσκο μας επανερχόμαστε με καινούργιο υλικό, επισφραγίζοντας έναν ακόμη κύκλο σε ό,τι μας αναλογεί από την μεγάλη απόπειρα «για την γενικευμένη ανατροπή του αστικού πολιτισμού». Με αφορμή και την διανομή αυτού του υλικού, δηλώνουμε για μια ακόμη φορά, χωρίς να κάνουμε ούτε βήμα πίσω από την αξιακή μας επιλογή, επιλογή καρδιάς, μυαλού και συναισθημάτων, επιλογή συνείδησης: Δεν πουλάμε!

Το υλικό αυτό διανέμεται ελεύθερα και είναι ανοιχτά προσβάσιμο σε οποιονδήποτε ενδιαφέρεται γι’ αυτό με μόνους και απαράβατους όρους

να μην πουληθεί από κανέναν και καμία,

να μην παίξει σε μαγαζιά κάθε είδους,

να μην αναπαραχθεί από κανέναν εμπορευματικό, κοινωνικό ή πολιτικό διαμεσολαβητή,

να μην χρησιμοποιηθεί ως δεκανίκι ευαισθησίας από κανέναν θεσμικό φορέα.

Από τις αρχές της περασμένης δεκαετίας η υπόθεση της εναντίωσης στις εμπορευματικές σχέσεις και της ακύρωσης του αντιτίμου σε ό,τι παράγουμε έξω από την καπιταλιστική παραγωγική διαδικασία ως προϋπόθεσης για την άρση της διαμεσολάβησης του χρήματος μεταξύ των ανθρώπων, έχει αλλάξει μορφές αλλά όχι περιεχόμενο. Σήμερα, πολλά προϊόντα μοιράζονται δωρεάν, συμπεριλαμβανομένων και μουσικών έργων στο διαδίκτυο, μεταφέροντας την εξαγωγή κέρδους από το αντίτιμο προς τις διαφημίσεις που ενσωματώνουν. Πρόκειται για μια ακόμη μορφή που παίρνουν οι εμπορευματικές σχέσεις στην προσπάθειά τους να διευρύνουν και να βαθύνουν το περιεχόμενό τους όλο και περισσότερο στις ανθρώπινες συνειδήσεις. Τίποτε δεν έχει αλλάξει στην καπιταλιστική παραγωγή αφού πρόκειται απλά για εκσυγχρονισμό της διαδικασίας συσσώρευσης κεφαλαίου αντιστοιχιζόμενη με την εξέλιξη του όλο και περισσότερο τεχνολογιοκεντρικού πολιτισμού. Όσες μορφές παραγωγής μπορούν να ακολουθήσουν την εξέλιξη επιβιώνουν ενώ οι υπόλοιπες καταστρέφονται. Το σύνολο της υλικότητας του καπιταλισμού, ωστόσο, παραμένει ανέπαφο. Τίποτα δεν υποστέλλει την εχθρικότητά μας ενάντια στις εμπορευματικές σχέσεις ως κομβικό σημείο της καθημερινότητας όπου συναντιέται η πολιτική με την οικονομική μορφή του καταπιεστικού και εκμεταλλευτικού καθεστώτος.

Μέχρι και σήμερα, μπορεί ο δρόμος να ήταν δύσκολος, η ζωή ανελέητη, τα υπαρξιακά ερωτήματα -από και προς πάσα κατεύθυνση- αμείλικτα, οι πρακτικές και επιβιοτικές δυσχέρειες μερικές φορές αξεπέραστες, αλλά μέλημά μας ήταν πάντα να μετατρέπουμε την άμεση εμπειρία μας στα κάθε είδους αναχώματα μέσα από τη δημιουργική γονιμότητα σε ξανακερδισμένο βίωμα. Ο τρόπος μας να είμαστε μαζί, να δοκιμάζουμε τους ήχους μας πάνω στο στίχο, να κουβεντιάζουμε τα αδιέξοδα, να προσπαθούμε να λύνουμε τις αντιφάσεις μας μέσα από έναν κοινό προσανατολισμό, να αγωνιούμε μέσα σε μια μεγάλη κοινότητα που στον αγώνα της για την κοινωνική και προσωπική απελευθέρωση προσπαθεί να πράξει αυτά που πρεσβεύει, δεν επιχείρησε, δεν ακολούθησε και δεν προτείνει καμία απολύτως συνταγή προς ναυτιλλομένους.

Το υλικό μας δεν είναι στρατευμένο σε καμία ιδεολογία γιατί δεν αποτελεί εντεταλμένο έργο κανενός κλειστού θεωρητικού συστήματος. Κάποτε στο παρελθόν είχαμε γράψει ότι κάνουμε δημοτικό τραγούδι. Έτσι θέλουμε να είναι. Νιώθουμε μέλη μιας μεγάλης κοινότητας που μηχανεύεται την ανατροπή αυτού του κόσμου ξεδιπλώνοντας εμπνευσμένα σχέδια για τον εξανθρωπισμό ενάντια στην καπιταλιστική εξουσιαστική βαρβαρότητα. Γράφουμε τα τραγούδια μας και η κοινότητα αν θέλει τα αγκαλιάζει, τα αναπαράγει, τα οικειοποιείται χωρίς να διεκδικούμε κανενός είδους αντίτιμο, επωνυμία, πνευματική ιδιοκτησία, φήμη ή υστεροφημία. Με τα χρόνια μπορεί να ξεχαστούμε, ως μέλη, ως ονόματα, ως γνώριμες φιγούρες μέσα σε αυτή την κοινότητα αλλά τα τραγούδια μας να ταξιδέψουν μέσα της στο μέλλον μοναχά τους όπως τα δημοτικά τραγούδια… Χωρίς κάποιον δημιουργό πια αλλά ως βάσεις για αυθόρμητη συλλογική έκφραση και δημιουργία. Μακάρι!

Συνεχίζουμε…

Μάρτης 2010

Ωχρά Σπειροχαίτη

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ/download

Τα χρώματα 1.Ta_xrwmata
Modus Vivendi 2.Modus_Vivendi
Η πομπή 3.H_pomph
Είπα να ζω 4.Eipa_na_zw
Προσχέδια για την Μακρόνησο Ι 5.Prosxedia_gia_th_Makronhso_I
Προσχέδια για τη Μακρόνησο ΙΙ 6.Prosxedia_gia_th_Makronhso_II
Προσχέδια για τη Μακρόνησο V 7.Prosxedia_gia_th_Makronhso_V
Του μπαρμπαΓιάννη Τ. 8.Tou_mparmpaGiannh_T

Έχουμε φροντίσει η μορφή mp3 στην οποία είναι εδώ ανεβασμένο το υλικό να είναι η καλύτερη δυνατή. Η σειρά των τραγουδιών που προτείνεται εδώ είναι η ενδεδειγμένη ως επιλογή μας. Επίσης, προτείνουμε για την μέγιστη ακουστική απόδοση του υλικού να το κατεβάσετε ως torrent από την διεύθυνσηhttp://www.black-tracker.gr/details.php?id=355

Καλή ακρόαση!

ΣΤΙΧΟΙ

Τα χρώματα

Θυμάσαι που περπάτησα στα χρώματα

Πάνω απ’ το φως τα ξημερώματα

Σαν άγιος και τρελός χαμογελούσα

Ήμουν χαρταετός και μ’ αμολούσα

Μπορώ από τότε τα μικρά μου θαύματα

Αφού διαλέξω ώρα τόπο πράγματα

Δεν είναι οι ευχές μου παραμύθι πια

Τις έχω αρπάξει με το χέρι απ’ τα μαλλιά

Όμως να ξέρεις κανείς δεν ήταν έτσι πάντα

Δεν του’ δωσαν μια δύναμη που έκανε τα κουμάντα

Ανοίγεις πάντα δρόμο σε πολλούς χάρτες μαζί

Κι αυτός είναι ο δρόμος σου που θα σ’ ακολουθεί

Χάδι που πέτρωσε σα διαταγή

Στοιχειώνει πάντα την παιδική μου γη

Σπασμένο τ’ όνομα μου στον καθρέφτη

Σπασμένο γέλιο από τ’ όνειρο μου πέφτει

Βρισιές μου κλέψαν τα φωνήεντα

Τα σύμφωνα φτωχά αλλά βαρυσήμαντα

Φωνές που πλέξαν τα κλαδιά τους στα δικά μου

Πήραν μαζί τους μακριά τα όρια μου

Όμως να ξέρεις δεν μπορεί να είναι έτσι πάντα

Εσύ βρίσκεις τη δύναμη που κάνει τα κουμάντα

Ανοίγεις πάντα δρόμο σε πολλούς χάρτες μαζί

Κι αυτός είναι ο δρόμος σου που θα σ’ ακολουθεί

Ούτε στιγμή δεν σ’ έκανα στην άκρη

Μα ούτε και σε χτύπησα ποτέ στην πλάτη

Δεν μου’ πες αν πιστεύεις πως υπάρχει δρόμος

Σε συναντώ μα και σε χάνω ταυτοχρόνως

Βλέπεις τα χρώματα το φως τα ξημερώματα

Σταγόνες στο παρμπρίζ ψεύτικ’ αρώματα

Στην πόρτα μας αδημονούν τα θαύματα

Όλα απ’ τη ζωή κλεμμένα πράγματα

Όμως έχε το στο νου σου δε θα’ ναι έτσι πάντα

Κάθε σταυροδρόμι κρύβει μια ιντιφάντα

Από τη μια δειλοί και ήρωες από την άλλη θαύματα

Μη βιάζεσαι ποτέ σου’ χω σκεπάσματα

Modus Vivendi

Οι στίχοι του τραγουδιού είναι του Αλέξη Ασλάνογλου, του αξιοπρεπούς αυτού ανθρώπου που μέχρι το τέλος της ζωής του καιγόταν από την ποίηση χωρίς ποτέ να την συσχετίσει με τίποτε πέραν της “ακατάλυτης ουσίας των πραγμάτων”. Ούτε χρήματα, ούτε δημόσιες σχέσεις, ούτε αναγνώριση. Έφυγε από την γενέτειρά του Θεσσαλονίκη, έζησε σε μια γειτονιά στους Άγ. Ανάργυρους πάμφτωχος, αιρετικός, ομοφυλόφιλος, και πέθανε μόνος…
Το modus vivendi, ωστόσο, έγινε τραγούδι με αφορμή τον τραγικό θάνατο ενός νεαρού συντρόφου, του Βαγγέλη από τη Ν. Φιλαδέλφεια, το καλοκαίρι του 2002.

Να αφήνεσαι στης θάλασσας το ρεύμα

Να λιμνάζεις κει που πρόσκαιρα αγάπησες

Ν’ αναλώνεσαι διαγνώνοντας χωρίς σκοπό

Περιπτώσεις αθεράπευτες

Να πληθαίνεις

Να προσμένεις τάχα μιαν άνοιξη

Με τη νωχέλεια ηλιόλουστης ημέρας

Μέρας που άξαφνα ναυάγησε

Μες τις κατάφωτες παραθαλάσσιες πόλεις

Να πληθαίνεις

Να’ σαι κατάμονος κι όμως κρυμμένος

Κρυμμένος μέσα σε χιλιές καρδιές

Να περάσεις στο αίμα αυτών που σ’ αγκαλιάσαν

Σ’ αγκαλιάσαν πρόσκαιρα

Να πληθαίνεις

Η πομπή

Βλέπω μια πομπή τη λεωφόρο να κόβει στη μέση

Είναι μια κηδεία εργάτη που του’ λαχε να πέσει

Στο θάνατο που ο αφέντης του κρατάει πάντα μια θέση

Το μεροκάματο θανάσιμος τζόγος που κόβεται στη μέση

Κλειστός ο ουρανός, βουβό το μποτιλιάρισμα, αδιάφορη πόλη

Τα στεφάνια, ο παπάς, οι ανθοδέσμες, οι συνάδελφοι όλοι

Χαρούμενοι βαθιά που θα ζουν την επόμενη σχόλη

Οι κηδείες βγάζουν βόλτα τις μνήμες πριν μπουν στη φορμόλη

Πόσο απλά τ’ αφεντικά τελειώνουν τον εργάτη στο μνήμα

Ο ήλιος, οι βρισιές και τα γέλια με κομμένο το νήμα

Αμνηστεύει η πομπή τους φονιάδες απ’ το μεγάλο κρίμα

Και κάνει μια φορά ακόμα προς το θάνατο ένα βήμα

Μυξοκλάματ’ αγκαλιές κονιάκ συγγενείς και παιδιά

κόλυβα κατάρες κρασί του σαβάνου ψαλιδιά

Το εργοστάσιο δουλεύει αυτή την ώρα κατάμουτρη βρισιά

Βιαστικά η πομπή θα διαλυθεί σαν σπασμένη αρμαθιά

Δίχως μια γροθιά, μια κραυγή μ’ ένα θλιμμένο καλησπέρα

Αιώνια στη μνήμη σου το εργοστάσιο θα παράγει κάθε μέρα

Τ’ αφεντικό σε χαιρετά απ’ το καζίνο και την κρουαζιέρα

Οι συνάδελφοι βολεύονται σαν πιόνια στης κάλπης τη σκακιέρα

Είπα να ζω

Είπα να ζω

Κει που ζητάν

Να το ξεχάσω

Να ασπαστώ

Τα δάκρυα μου

Πριν ξεσπάσω

Είμαι οι στιγμές

Που δε φοβούνται

Μην τις κλέψουν

Είμαι ο δρόμος

Που αδημονεί

Να αλητέψουν

Είπα να βγω

Απ’ τα σύνορα μου

Ψάχνω χάρτη

Να εξοριστώ

Στη ρεματιά

Ενός αντάρτη

Είμαι μια ώρα

Που αφήνει πίσω

Την κλεψύδρα

Είμαι μια χώρα

Για τους εχθρούς

Λερναία Ύδρα

Προσχέδια για τη Μακρόνησο

Τρία μελοποιημένα ποιήματα από τα πέντε συνολικά «προσχέδια» του μακρονησιώτη Τίτου Πατρίκιου. Ποιήματα γραμμένα από το Μάρτη του 1953 έως τον Δεκέμβρη του 1954. Σήμερα, μέσα σε ένα καθεστώς βαθιάς κρίσης του καπιταλισμού και ως εκ τούτου εντεινόμενης κρατικής καταστολής και κοινωνικού ελέγχου, κελιών σε «ειδικά καθεστώτα» εγκλεισμού, στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών… οι ιστορικές αντιστοιχίσεις προσφέρονται ως ενέχυρα για έναν εναντιωματικό Λόγο. Με μια Αριστερά να προσφέρει αφειδώς απενοχοποίηση στους πολιτικούς δημίους σε όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης και να συναινεί σε μια «εθνική συμφιλίωση» με εθελόδουλη συνέπεια μέχρι και σήμερα, όσοι και όσες αντιστέκονται στις μέρες μας αναγνωρίζουν στο «μεγάλο πειθαρχικό πείραμα» της Μακρονήσου πολλά θραύσματα της σύγχρονης κατασταλτικής τους εμπειρίας. Επιπλέον, ένα χρέος απέναντι σε δικούς μας ανθρώπους που βίωσαν τη χυδαιότητα της Μακρονήσου και πλήρωσαν με τη ζωή τους αυτά που πίστευαν, προστέθηκε στα κίνητρα για να προσεγγίσουμε τα ποιήματα αυτά, να αφουγκραστούμε τον μακρινό απόηχο εκείνου του μαρτυρίου και να τον κάνουμε μελωδίες αναστοχασμού των εμπειριών, ξορκισμού της παθητικότητας και ενδυνάμωσης των αντιστάσεων για μια ελεύθερη και ακηδεμόνευτη ζωή.

Με το μελτέμι σου που δυναμώνει τη νύχτα

Με τη νύχτα σου που δυναμώνει τη σιωπή

Και μ’ ένα συρματόπλεγμα τριγύρω στην καρδιά σου

Νησί που κανείς σεισμός δε θα σε καταπιεί

Μακρύ σαν πέτρινη μαγνητική βελόνη

Να δείχνεις το βοριά και το νότο της πορείας της ιστορίας του χρόνου

Κι η θάλασσα κυλάει και φεύγει

Η θάλασσα δεν τ’ αντέχει αυτά τα βράχια

ΙΙ

ΒΕΤΟ, ΑΕΤΟ, ΓΕΤΟ, ΣΦΑ, το Γάμμα Κέντρο

Απ’ την κορφή ως τα νύχια πέτρα

Τ’ αντίσκηνα σα σβόλοι λάσπη

Ένα κομμάτι λάσπη οι ανθρώποι

Τρεμόσβηνε η ψυχή γινόταν χώμα

Φασματικές λάμπες κόβανε τα πρόσωπα

Φωτίζοντας μάτια τρελών

Στόματα που ξεχύναν έντομα

Κι ο άνεμος μες τις χοντρές αρβύλες του βασανιστή

Μαστίγωνε τ’ άγριο βουνό με τη ζωστήρα του

Έτσι έμαθα πόσο βαριά είναι η άμμος

Πόσο σκληρή είναι η πέτρα που δε σπάει

Πώς ξεριζώνονται τα σκίνα κι οι αφάνες

Η άμμος έμεινε για πάντα μες στο στόμα μου

Η πέτρα για πάντα στην καρδιά μου

Τ’ αγκάθια μείναν για πάντα καρφωμένα μες στα νύχια μου

Για τον ΜπαρμπαΓιάννη Ταμτάκο

Γεννήθηκε το 1908 στις Φώκιες της Μ. Ασίας. Προσφυγάκι το 1914, επιστρέφει το 1919 στην πόλη που γεννήθηκε για να την αφήσει οριστικά το 1922. Το 1924 εντάσσεται στην κίνηση των αρχειομαρξιστών και δραστηριοποιείται στο συνδικαλιστικό κίνημα μέσα από τα δυναμικά σωματεία των τσαγκαράδων και, αργότερα, των ανέργων. Συμμετέχει στα γεγονότα του 1931 στη Θεσσαλονίκη και στις συμπλοκές στο Σιντριβάνι πυροβολείται από αστυνομικό στο μάγουλο. Το 1932 γνωρίζεται με τον Άγι Στίνα (Σπύρο Πρίφτη) και το 1934 περνάει στον τροτσκισμό. Πρωτεργάτης στην εργατική εξέγερση του 1936 στη Θεσσαλονίκη που πυροδοτείται από τη μεγάλη απεργία των καπνεργατών, ζει μαζί με τους χιλιάδες εξεγερμένους την κατάπνιξή της και την προδοσία των σταλινικών. Το 1937 πηγαίνει εξόριστος στη Γαύδο, όπου και παραμένει μέχρι το 1941. Στη συνέχεια μεταφέρεται στο Τμήμα Μεταγωγών του Πειραιά, όπου συνδέεται ξανά με το Στίνα, το Βουρούκη και τους υπόλοιπους της ομάδας των ντεφαιτιστών, οι οποίοι κατά τη διάρκεια της Κατοχής ακολουθούν διεθνιστική, επαναστατική στάση κάνοντας προπαγάνδα ενάντια στον πόλεμο και αρνούμενοι να ενταχθούν στο ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ, το οποίο θεωρούν εθνικιστικό και αντεπαναστατικό. Για τη στάση τους αυτή θα κυνηγηθούν τόσο από τους Γερμανούς και τους χίτες, όσο και από τους σταλινικούς φονιάδες της ΟΠΛΑ. Από το 1942 θα συνδεθεί με τον Κορνήλιο Καστοριάδη, τις θέσεις του οποίου θα υιοθετήσει σχετικά με την γραφειοκρατικοποίηση των Κ.Κ., θέσεις που το 1947 θα τον οδηγήσουν στην οριστική απομάκρυσνήτου από τον τροτσκισμό και την προσέγγιση αντιεξουσιαστικών λογικών. Το 1951 φεύγει με πρόσκληση για να εργαστεί στην Αυστραλία, από όπου επιστρέφει οσριστικά το 1966. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 συνδέεται με τον αναρχικό χώρο της Θεσσαλονίκης, συμμετέχοντας ενεργά στις εκδηλώσεις του και πλουτίζοντας τις με την εμπειρία του.

(εισαγωγή από το βιβλίο του Γ. Ταμτάκου: αναμνήσεις μιας ζωής στο επαναστατικό κίνημα)

Ο μπαρμπαΓιάννης τις μοναχικές του ώρες συνήθιζε να τραγουδάει ή να απαγγέλει σε ένα μικρό παλιό κασετόφωνο που είχε. Η φωνή που ακούγεται στο οργανικό αυτό κομμάτι μας είναι του μπαρμπαΓιάννη από τις παλιές του κασέτες σε αποσπάσματα από την Διεθνή στα Ποντιακά και από παραδοσιακά τραγούδια της εποχής του. Ευχαριστούμε τους συντρόφους από τη Θεσσαλονίκη που μας παραχώρησαν το μοναδικό και σπάνιο αυτό υλικό.

*Δεν συνηθίζουμε τις ευχαριστίες αλλά κάνουμε εκ των πραγμάτων μια εξαίρεση όσον αφορά τον συγκεκριμένο δίσκο. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε τον Μηνά Ε. που αγάπησε το υλικό μας όσο κι εμείς, ήταν καταλυτικός στην ηχογράφηση και έχει έναν εξίσου με μας κύριο λόγο στο υλικό αυτό, τον Παναγιώτη Κ. που μας στήριξε και μας στηρίζει τεχνικά και εμψυχωτικά και τον Γιάννη Χ. που επισφράγισε το τελικό αποτέλεσμα.

** “Η μεσολάβηση του εμπορεύματος και του θεάματος στις ανθρώπινες σχέσεις συγγενεύει με τις επιτυχίες της εξατομίκευσης και του ολοκληρωτισμού. Απέναντι σ’ αυτές τις όχι τυχαίες ‘εκλεκτικές συγγένειες’, ο δικός μας τρόπος απέχει πολύ, ή τουλάχιστον παλεύουμε να απέχει πολύ από την αυταρέσκεια του εκκωφαντικού. Η τέχνη δεν μπορεί να είναι τίποτα από μόνη της, όπως δεν μπορεί να είναι τίποτα από μόνος του ένας τόπος ή μια δήλωση παρουσίας. Οι ιδανικοί τόποι για συναντήσεις προϋποθέτουν αμοιβαία αναγνώριση, διάθεση και θέληση για συνεύρεση και σύμπραξη. Είναι τόποι ανίχνευσης και υπονόμευσης ατομικών ή συλλογικών αισθημάτων αυτάρκειας ή επιβεβαίωσης. Εγείρουν χειρονομίες που εκφέρουν ανατροπές ανάμεσα στο Εγώκαι στο Εσύ. Προϋποθέτουν και έχουν ως σκοπό την αναδημιουργία των σχέσεων στη βάση της κατάργησης κάθε διαχωρισμού. Αναζητούν τη γενίκευση της ελευθερίας και της συμμετοχής έξω από λογικές συμβιβασμού, αντίδρασης ή συναίνεσης. Προωθούν την ανατροπή και τη ρήξη με κάθε είδους μεσολάβηση (εμπορεύματα-φετίχ, σπόνσορες, κόμματα, ιεραρχίες, θεαματικούς όρους) ενάντια σε κώδικες ή χειρονομίες αυτοθυσίας ή χειραγώγησης.”

(από την +τεχνία-: http://www.disobey.net/syntexniaplhn)

Little human

2010-03-20T03:53:00.000-07:00

Homunculus from HUMBLE TV on Vimeo.

I wanna do bad things to you

2010-03-15T09:48:00.000-07:00

Υπάρχουν δύο παιδικά τραγουδάκια που δεν είναι σαν τα άλλα.

Δηλαδή δεν είναι καθόλου χαρούμενα, ευχάριστα ή έστω διδακτικά, όπως το "Δούλευε, δούλευε γέλα πολύ, δίχως δουλειά είναι η ζήση πεζή...".

Αυτά τα δύο ξένα τραγουδάκια μιλάνε ξεκάθαρα για αιματηρούς φόνους, για γυναίκες κακές, πολύ κακές, μα πάρα πολύ κακές, σχεδόν όσο και ένας άνδρας.

Φαντάσου να πηδάς σχοινάκι με τις φίλες σου σε μια άθλια πόλη του αμερικανικού νότου και να τραγουδάς το παρακάτω τραγουδάκι:

Lizzie Borden took an axe

and gave her mother forty whacks

when she saw what she had done

she gave her father forty-one

ή να πηγαίνεις νηπιαγωγείο στο βιομηχανικό Sheffield της κεντρικής Αγγλίας και να τραγουδάς πιασμένη χέρι-χέρι με τα άλλα παιδάκια:

Mary Ann Cotton,

she's dead and she's rotten

she lies in her bed

with her eyes wide open

sing, sing, oh, what can I sing,

Mary Ann Cotton is tied up with string

Where, where? Up in the air

selling black puddens* a penny a pair

*είδος λουκάνικου από αίμα γουρουνιού

Φυσικά, έχοντας μια έμφυτη αγάπη για το αποτρόπαιο και μια λατρεία για το γκροτέσκο, μου έκαναν τρομερή εντύπωση και τα δύο τραγούδια. Έτσι ξετρύπωσα από το φανταστικό κόσμο του wikipedia και μετέφρασα τις ιστορίες που βρίσκονται από πίσω. Ιδού:

Lizzie Borden

Η 'γεροντοκόρη' της Νέας Αγγλίας Lizzie Borden (19/7/1860-1/6/1927) ήταν η βασική ύποπτος για τους φόνους με τσεκούρι του πατέρα της και της μητριάς της στις 4 Αυγούστου του 1892 στη Μασαχουσέτη των Ηνωμένων Πολιτειών. Το έγκλημα, η δίκη που ακολούθησε, και η πρωτοφανή δημοσιότητα που πήρε η υπόθεση πέρασαν στην αμερικάνικη ποπ κουλτούρα, στο αμερικάνικο φολκλόρ και στην αμερικάνικη εγκληματολογία.

Το αυγουστιάτικο πρωινό που ο πατέρας και η μητριά της Borden δολοφονήθηκαν μέσα στο σπίτι τους οι μόνοι άλλοι άνθρωποι που βρισκόταν στην οικία ήταν η Lizzie και η καμαριέρα Bridget Sullivan. H αδερφή της Lizzie, Emma, ήταν εκτός, το ίδιο και ο θείος της Lizzie, John Vinnicum Morse, ο αδερφός της νεκρής μητέρας της που τους επισκεπτόταν εκείνο τον καιρό.

Η ώρα ήταν 10:45 και ο πατέρας της μόλις είχε επιστρέψει από εξωτερικές δουλειές. Περίπου μισή ώρα αργότερα η Lizzie βρήκε το πτώμα του. Στην κατάθεση της η καμαριέρα υποστηρίζει ότι ήταν ξαπλωμένη στο δωμάτιο της στο τρίτο πάτωμα του σπιτιού όταν γύρω στις έντεκα άκουσε τη Lizzie να τη φωνάζει και να να της λέει πως κάποιος σκότωσε τον πατέρα της, το πτώμα του οποίου ήταν ξαπλωμένο στον καναπέ του καθιστικού του ισογείου με το κεφάλι στραμμένο στα δεξιά, φαινομενικά ήρεμος σαν να κοιμόταν.

Λίγο μετά, ενώ φρόντιζαν οι γείτονες και ο οικογενειακός γιατρός τη σοκαρισμένη Lizzie, η καμαριέρα βρήκε και το πτώμα της μητριάς στο δωμάτιο των ξένων του επάνω ορόφου. Ο κύριος και η κυρία Borden είχαν σκοτωθεί από χτυπήματα με τσεκούρι, τόσο βάναυσα ώστε στην περίπτωση του άντρα να έχει συνθλιβεί το κρανίο και να έχει κοπεί στα δύο ο βολβός του αριστερού ματιού.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων, μέχρι το μοιραίο εκείνο πρωινό, η ζωή στη Second Street 92, είχε γίνει ανυπόφορη, και η συντροφικότητα μεταξύ των μεγαλύτερων και των μικρότερων μελών της οικογένειας είχε σχεδόν χαθεί. Το μπροστά μέρος του σπιτιού ήταν η περιοχή των αδερφών Borden, ενώ το πίσω ήταν το μέρος που ζούσαν οι γονείς τους. Σπάνια γευμάτιζαν όλοι μαζί. Έντονες διαμάχες είχαν ξεσπάσει ανάμεσα στον κύριο Borden και στις κόρες του για την απόφαση του να χωρίσει την περιουσία δίνοντας το σπίτι σε συγγενείς της μητριάς τους. Αυτός ήταν και ο λόγος της επίσκεψης του θείου από την πλευρά της νεκρής μητέρας. Λίγο πριν τους φόνους ένας φοβερός καυγάς είχε κάνει τις δύο αδερφές να φύγουν από το σπίτι για 'διακοπές' με άγνωστη ημερομηνία επιστροφής. Η Lizzie Borden αποφάσισε να σταματήσει αυτές τις διακοπές νωρίτερα και να επιστρέψει σπίτι.

Επισκέφτηκε το φαρμακείο και ζήτησε να αγοράσει ένα είδος οξύ με τη δικαιολογία ότι ήθελε να καθαρίσει ένα λεκιασμένο παλτό από δέρμα φώκιας, αλλά ο φαρμακοποιός αρνήθηκε να της το πουλήσει. Επίσης πριν τις αρχές Αυγούστου όλοι στο σπίτι ξαφνικά αρρώστησαν, και καθώς ο κύριος Borden δεν ήταν από τους πιο αγαπητούς ανθρώπους στην πόλη, η γυναίκα του φοβήθηκε ότι τους δηλητηρίασαν, αλλά ο γιατρός τους καθησύχασε ότι πρόκειται απλά για τροφική δηλητηρίαση.

Η Lizzie Borden συνελήφθη στις 11 Αυγούστου του 1892 και δικάστηκε 10 μήνες αργότερα. Η κατάθεση της περιείχε ανακρίβειες και η συμπεριφορά της ήταν ύποπτη. Υποστηρίχθηκε ότι κατά την αστυνομική έρευνα βρέθηκε στο υπόγειο του σπιτιού ένα τσεκούρι που του έλειπε η λαβή και υπέθεσαν ότι αυτό είναι το φονικό όπλο, αλλά, ένας άλλος αστυνομικός κατέθεσε ότι η λαβή βρέθηκε καθαρή δίπλα στο τσεκούρι. Ένας ειδικός είπε ότι ήταν αδύνατον να είχε καθαριστεί το τσεκούρι από τα αίματα μέσα στο χρόνο ανάμεσα στο έγκλημα και την ανακάλυψη των θυμάτων. Η έρευνα κόλλησε και στο γεγονός ότι η αστυνομία του Fall River δεν πίστευε ακόμη ότι η νέα τεχνολογία των αποτυπωμάτων θα μπορούσε να φανεί χρήσιμη, κανείς δεν πήρε αποτυπώματα από τη λαβή του τσεκουριού. Επίσης κανένα ματωμένο ρούχο δεν προσκομίστηκε σαν στοιχείο παρόλο που μερικές μέρες μετά το φόνο η Borden έσκισε και έκαψε ένα μπλε φουστάνι στη σόμπα της κουζίνας ισχυριζόμενη ότι το είχε καταστρέψει αφού το είχε λερώσει με μπογιά.

Παρά τα ενοχοποιητικά στοιχεία η Lizzie Borden αφέθηκε ελεύθερη στις 20 Ιουνίου 1893. Επίσης ένας άλλος φόνος με τσεκούρι λίγο πριν από τη δίκη της και ενώ η ίδια ήταν υπό κράτηση, ενίσχυσε την αθωότητα της.

Μετά τη δίκη μετακόμισε με την αδερφή της σε καινούργιο σπίτι. Τον Ιούνιο του 1905 μάλωσαν για ένα πάρτι που έκανε η Lizzie προς τιμήν της Nance O'Neil και ένα γκρουπ ηθοποιών. Η Emma έφυγε απ' το σπίτι και η Lizzie άρχισε να χρησιμοποιεί το όνομα Lizbeth A. Borden.

Πέθανε από πνευμονία στις 1/6/1927 και μόνο λίγοι άνθρωποι ήταν στην κηδεία της. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και άφησε 30,000 δολάρια σε ένα κέντρο περίθαλψης ζώων. Επίσης άφησε 500 δολάρια για την περιποίηση του τάφου του πατέρα της. Εννιά χρόνια μετά την ακολούθησε και η αδερφή της.

Το σπίτι όπου διαπράχθηκαν οι φόνοι είναι τώρα ξενώνας.

Διάφορες θεωρίες έχουν κυκλοφορήσει μέσα στα χρόνια για τον πραγματικό ένοχο. Κάποιες υποστηρίζουν ότι το έκανε η καμαριέρα επειδή της είχανε πει να καθαρίσει τα τζάμια σε μια ιδιαίτερα ζεστή μέρα μετά από μια τροφική δηλητηρίαση. Άλλοι υποστηρίζουν ότι το έκανε ο ετεροθαλής αδερφός William Borden από εκδίκηση γιατί δεν του έδιναν χρήματα. Μια ακόμη θεωρία υποστηρίζει ότι η ίδια η Lizzie υπέφερε από τρομερές κρίσεις δυσμηνόρροιας κατά τις οποίες περνούσε σε μια κατάσταση ύπνωσης και έτσι έκανε τους φόνους χωρίς να το γνωρίζει.

Στο βιβλίο Lizzie του Evan Hunter, η Lizzie Borden φαίνεται να έχει ερωτική σχέση με την ηθοποιό Nance O'Neil την οποία γνώρισε στη Βοστόνη το 1904. Στις αρχές του εικοστού αιώνα ήταν απαράδεκτο για μια γυναίκα καλής οικογενείας να γίνει ηθοποιός. Η O'Neil είχε διαρκώς οικονομικά προβλήματα και η Βorden τη βοηθούσε. Αυτός υποστηρίζεται ότι είναι ο λόγος που μάλωσε με την αδερφή της. Η O'Neil έπαιξε έναν ρόλο στο μιούζικαλ Lizzie Borden: A Μusical Τradgedy in Τwo Αxe. Η φεμινίστρια Carolyn Gage αναφέρεται στην O'Neil σαν λεσβία που δεν φοβόταν να το δείξει, γνωστή στους καλλιτεχνικούς κύκλους, παρόλο που ήταν παντρεμένη.

Mary Ann Cotton

Γεννημένη σε ένα μικρό Αγγλικό χωριό τον Οκτώβριο του 1832, η Mary Ann πέρασε άσχημη παιδική ηλικία χωρίς πολλούς φίλους. Ο αυστηρός, θρησκευόμενος μεταλλωρύχος πατέρας της με το ζόρι καταφέρνει να τους ταΐζει πριν σκοτωθεί τελικά σε εργατικό ατύχημα πέφτοντας σε μια στοά βάθους 46 μέτρων. Η μητέρα της ξαναπαντρεύεται και η επίσης αυστηρή πειθαρχεία που επιβάλλει ο πατριός της κάνει τη Mary Ann να εγκαταλείψει το σπίτι για να εκπαιδευτεί σαν νοσοκόμα σε ένα κοντινό χωριό.

Επιστρέφει στο πατρικό της και μαθαίνει να ράβει. Τότε γνωρίζει και τον πρώτο της σύζυγο, τον ανθρακωρύχο William Mowbray. Το ζευγάρι αποκτά πέντε παιδιά εκ των οποίων τα τέσσερα πεθαίνουν υποφέροντας από φρικτούς πόνους στο στομάχι. Στη συνέχεια θα κάνουνε ακόμη τρία παιδιά αλλά δεν θα ζήσει κανένα. Ο άντρας της επίσης πεθαίνει τον Ιανουάριο του 1865 από εντερικές διαταραχές και η Mary Ann εισπράττει 35 λίρες αποζημίωση για τον θάνατο του, ποσό που εκείνη την εποχή αντιστοιχεί στους μισθούς μισού χρόνου ενός ανειδίκευτου εργάτη.

H Mary Ann στέλνει το μόνο παιδί που της έχει απομείνει, την κόρη της Isabella, να ζήσει με τη μητέρα της, ενώ εκείνη μετακομίζει και πιάνει δουλειά σαν νοσοκόμα σε ένα αναρρωτήριο. Εκεί γνωρίζει τον μηχανικό George Ward. Παντρεύονται τον Αύγουστο του 1865 ενώ εκείνος συνεχίζει να είναι ασθενής. Πεθαίνει ενάμιση χρόνο αργότερα παράλυτος και με εντερικές διαταραχές. Ο γιατρός που τον παρακολουθούσε σχολιάζει το ξαφνικό γεγονός του θανάτου του αλλά κανείς δεν υποψιάζεται τη Mary Ann. Εκείνη εισπράττει την αποζημίωση από την ασφάλεια του δεύτερου νεκρού συζύγου της.

Τον Νοέμβριο του 1866, ο πρόσφατα χήρος James Robinson ναυτεργάτης από το Pallion, Sutherland, προσλαμβάνει την Mary Ann να φροντίζει το σπίτι του και το ορφανό μωρό του. Το μωρό πεθαίνει ένα μήνα μετά από γαστρικό πυρετό και ο πατέρας του στρέφεται για παρηγοριά στην οικονόμο του την οποία αφήνει έγκυο. Τότε αρρωσταίνει η μητέρα της Mary Ann. H κόρη της προστρέχει αμέσως για βοήθεια. Η κατάσταση της μητέρας της βελτιώνεται μέρα με τη μέρα παρόλο που παραπονιέται για πόνους στο στομάχι. Τελικά πεθαίνει σε ηλικία 54 χρονών στις 9 Ιουνίου, εννιά μόλις μέρες μετά την άφιξη της κόρης της.

Η Μary Ann επιστρέφει στον άντρα της μαζί με την κόρη της Isabella η οποία σύντομα θα πεθάνει κι αυτή από πόνους στο στομάχι, ενώ αμέσως θα την ακολουθήσουν και δύο από τα παιδιά του James τον Μάρτιο του 1868.

Ο James την υποψιάζεται επειδή τον πιέζει να κάνει ασφάλεια ζωής. Ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του έχει 60 λίρες χρέη και ότι έχει κλέψει ακόμη 50 λίρες από λεφτά που υποτίθεται ότι θα πρέπει να είναι στην τράπεζα. Την πετάει έξω από το σπίτι όταν μαθαίνει πως εκείνη εξαναγκάζει τα παιδιά του να πηγαίνουν πολύτιμα αντικείμενα στους τοκογλύφους για χρήματα.

Για λίγο διάστημα μένει στους δρόμους μέχρι η φίλη της Margaret Cotton να τη συστήσει στον χήρο ανθρακωρύχο Frederik Cotton. Τον παντρεύεται και λίγο αργότερα η ίδια η Margaret, ο καινούργιος της σύζυγος και δύο γιοί του πεθαίνουν.

O Thomas Riley, ένας αξιωματικός της ενορίας, πρώην βοηθός ιατροδικαστή, είναι υπεύθυνος για το ξεσκέπασμα των φονικών που είχε διαπράξει η Mary Ann όλα αυτά τα χρόνια. Όταν εκείνος την πλησίασε για να της ζητήσει να κουράρει μια άρρωστη από ευλογιά γυναίκα η Mary Ann τον πίεσε να μεσολαβήσει ώστε να δεχτούν τον εναπομείναντα γιό του Cotton, τον Charles Edward, στο ίδρυμα απόρων και ανιάτων υποστηρίζοντας ότι το παιδί είναι αρρωστιάρικο. Ο Riley της είπε πως θα πρέπει να τον συνοδέψει ως μητέρα του στο ίδρυμα και ότι απ' ότι ο ίδιος γνωρίζει το παιδί είναι καλά στην υγεία του. Έτσι όταν πέντε μέρες αργότερα ακολούθησε την οικογένεια του στον τάφο, ο Riley πήγε στην αστυνομία και έπεισε τον γιατρό να παγώσει την διαδικασία έκδοσης πιστοποιητικού θανάτου από φυσικά αίτια έτσι ώστε η θετή του μητέρα να μην μπορεί να εισπράξει το ποσό της ασφάλειας σε περίπτωση θανάτου.

Η Mary Ann ισχυρίστηκε ότι χρησιμοποίησε αρσενικό για γιατρικό και ότι ο Riley την κατηγορεί γιατί του αρνήθηκε να γίνουν εραστές.

Οι εφημερίδες τις εποχής βρίσκουν ενδιαφέρον στην ιστορία και ανακαλύπτουν ότι αυτή η γυναίκα έσπερνε το θάνατο σε όλη τη βόρεια Αγγλία.

Στη δίκη που ακολουθεί η Mary Ann καταδικάζεται για τον θάνατο του παιδιού και πάει στην κρεμάλα στις 24 Μαΐου του 1973. Πεθαίνει με αργό και βασανιστικό θάνατο καθώς ο δήμιος δεν είχε υπολογίσει σωστά την πτώση.

Αυτά...

Α, και ένα βιντεάκι από ταiνια που γύρησε ο Alfred Hitchcock για τη Borden.

Skhizein

2010-03-11T01:01:00.000-08:00

Skhizein (Jérémy Clapin,2008) from Bertie on Vimeo.

"I am exactly 91 centimetres from myself...

...it was a meteorite that crashed into me,

nothing else!

And all I want is to get back to where I was."

*asteroids= minor planets, small solar system bodies, larger than meteorites

* meteorites= debris in the solar system, the visible path of a meteoroid that enters Earth's atmosphere is called a 'meteor' or a shooting star, many meteors appearing together are called a 'meteor shower'

(from Wikipedia)

6

2010-03-08T02:18:00.000-08:00

Dear time

2010-03-06T07:04:00.000-08:00

Dear time,

please stop

every single morning

i observe your moments passing round my eyes

i hear the seconds ticking away next to my mouth

i watch the hours hiding in the shadow of my neck

i am half past gone

a quarter after midnight

sleepless

when the night is still young

compared to me

i develop a tendency to forget things

numbers, dates, faces

i discover that i am suddenly fond of cats

Ερήμην

2010-03-03T10:39:00.000-08:00

Ούτε μία, ούτε δύο, ΤΡΕΙΣ ημέρες ενάντια στο εμπόρευμα και στο θέαμα

2010-02-25T00:29:00.000-08:00

Έχοντας απέναντι μας έναν εχθρό που φροντίζει

με νύχια και με δόντια

να διαφυλάσσει ότι τον συγκροτεί

θεωρούμε ότι είναι απαραίτητη η εκτεταμένη δημοσιοποίηση

και επικοινωνία θέσεων εναντιωματικών εγχειρημάτων

όπως είναι η +τεχνία-

γι' αυτό και

φτιάχνουμε τα πράγματα μας

ποτίζουμε τις γλάστρες στο μπαλκόνι

φροντίζουμε για το ποιος θα ταΐζει τον σκύλο τις μέρες που θα λείπουμε

και

ξαναταξιδέουμε

άλλοι ανεβαίνουνε

άλλοι κατεβαίνουμε

άλλες κινούμαστε παράλληλα

με σκοπό

Παρασκευή βράδυ

να βρεθούμε ιδανικά

στο Βόλο

στην κατάληψη Ματσάγγου

Καλή αντάμωση!

Συναυλία!

2010-02-22T07:00:00.000-08:00

Η Λενόρ και ο Χάρολντ χώρισαν και ξεπουλάνε

2010-02-20T04:30:00.000-08:00

Αληθοφανές σαν πραγματικός κατάλογος δημοπρασιών. Παιχνιδιάρικο σαν τον έρωτα του πρώτου καιρού. Συγκινητικό σαν το τέλος μιας σχέσης. Ευρηματικό σαν λογοτεχνία που ψάχνει καινούργιες φόρμες. Το μυθιστόρημα της Λιάν Σάπτον ακροβατεί σε κάθε σελίδα του μεταξύ αλήθειας και φαντασίας. Ίσως γιατί οι πρώτες ύλες αντλήθηκαν από τη ζωή των φίλων της Λιάν. Ίσως γιατί η δομή του σε πηγαίνει κατευθείαν στην αίθουσα. Και ακούς το σφυρί του δημοπράτη...τιμή εκκίνησης 5 ευρώ.

Εν μέρη graphic novel, εν μέρη κανονικό μυθιστόρημα, δίνει νέα πνοή στα παλιά φωτορομάντζα της εποχής των γονιών μας και αναδεικνύει μοναδικά, μέσα από 300 φωτογραφίες και ευφάνταστες λεζάντες, τον έρωτα στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα.

Η πολυτάλαντη εικονογράφος, εκδότρια και καλλιτεχνική διευθύντρια των New York Times εμπνεύστηκε το βιβλίο από έναν κατάλογο δημοπρασιών του 2006 με προσωπικά αντικείμενα του Τρούμαν Καπότε και τον κατάλογο έκθεσης της αλληλογραφίας του Τεντ Χιουζ και της Σίλβια Πλαθ και στη συνέχεια ζήτησε τη βοήθεια φίλων και συνεργατών της, οι οποίοι προμήθευσαν φωτογραφίες, αντικείμενα και ιστορίες από τις σχέσεις τους.

Απελευθέρωση, χιούμορ, θράσος ή συντροφικότητα στη σκληρή εποχή που όλα πουλιούνται και αγοράζονται;

Όταν ο 39χρονος φωτογράφος Χάρολντ Μόρις γνώρισε την 26χρονη αρθρογράφο, Λενόρ Ντούλαν, ήταν ντυμένος Χουντίνι και εκείνη Λίζι Μπόρντεν. Βράδυ της 31ης Οκτωβρίου 2002, σε πάρτι για το Halloween. Πίνουν, χορεύουν, φλερτάρουν. Λίγο πριν ξημερώσει η Λενόρ αποχαιρετά τον Χάρολντ με ένα φιλί και με μια σύντομη σημείωση πάνω σε πράσινη χαρτοπετσέτα: Lenor_doolan@nytimes.com

από το Ε της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας στις 14.02.10

Γιατί το παραπάνω δημοσίευμα με κάνει να αισθάνομαι ιδιαίτερα άβολα;

Επειδή στην αρχή πίστεψα ότι η ιστορία της Λενόρ και του Χάρολντ ήταν αληθινή.

Ότι όντως αποφάσισαν να βγάλουν την κοινή τους ζωή στο σφυρί.

Για τα λεφτά, τη δημοσιότητα, την εκδίκηση. Δεν έχει σημασία.

Έτσι δεν κάνουν όλοι;

Σε όλες τις τηλεοράσεις όλου του δυτικού κόσμου.

Βρήκα το βιβλίο χθες το πρωί.

Χάρηκα που τελικά και τα δύο πρόσωπα είναι φανταστικά.

Που ποτέ πραγματικά δεν γνωρίστηκαν σε εκείνο το πάρτι και δεν ζήσανε στο ίδιο σπίτι.

Που ποτέ δεν δώρισαν τίποτε ο ένας στον άλλο.

Ανησύχησα όμως που η κατεστημένη αστική τέχνη διάλεξε αυτόν τον ευρηματικό τρόπο για να αφηγηθεί την αρχή, τη μέση και το τέλος μιας ερωτικής ιστορίας και που βρέθηκα ξανά να μισοκλείνω τα μάτια και να σουφρώνω το μέτωπο προσπαθώντας να ξεχωρίσω η θολή γραμμή ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα.

Who's going to watch the watchmen (b)

2010-02-19T07:42:00.001-08:00

1. Cherbourg, Νορμανδία 1944, ο Spiderman με αμερικανούς στρατιώτες.

2. Νορμανδία 1944, ο "V" με στρατιώτες της Βέρμαχτ τη στιγμή που παραδίδονται.

3. Ο Flash ποζάρει με αιχμάλωτο γερμανό στρατιώτη στο τέλος του Β' Παγκοσμίου.

4. Φεβρουάριος 1945, ο Darth Vader στη διάσκεψη της Γιάλτας πίσω από τον Τσόρτσιλ, τον Ρούσβελτ και τον Στάλιν.

5. Ο Captain America με τον Ηeinrich Himmler καθώς επιθεωρεί στρατόπεδο αιχμαλώτων στη Ρωσία το 1940-41.

Who's going to watch the watchmen (a)

2010-02-19T02:20:00.001-08:00

Λατρεμένο photoshop!

Φωτομοντάζ με superheroes από τον Ινδονήσιο Agan Harahap (tinyurl.com/Harahap). Ο ίδιος υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει κάποιο πολιτικό κίνητρο πίσω από αυτές τις εικόνες και ότι αν οι ήρωες αυτοί πραγματικά παρευρίσκονταν στα γεγονότα μάλλον θα είχαν κάνει τον κόπο απλά για να ποζάρουν για τους φωτογράφους.

1. Ο Superman ανάμεσα στους αμερικανούς στρατιώτες τη στιγμή που μεταφέρουν πολύτιμους πίνακες ζωγραφικής, κρυμμένους από τους Ναζί, στο κάστρο Neuschwanstein κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου.

2. Ο Jocker στη σκεπή ξενοδοχείου στη Μόσχα το 1941.

3. Ο Batman στο πλευρό του Κάστρο στην Ουάσινγκτον το 1959.

4. Ο Incredible Hulk επιστρέφει μαζί με αφγανούς αντάρτες σε κατεστραμμένο χωρίο από τους σοβιετικούς το 1986.

Memomechanics[B]

2010-02-16T09:48:00.001-08:00

Memomechanics[A]

2010-02-16T09:45:00.000-08:00

Ανακοίνωση της Κατάληψης Φάμπρικα Υφανέτ

2010-02-12T01:11:00.000-08:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΦΑΜΠΡΙΚΑ ΥΦΑΝΕΤ

Την Τρίτη 9/2 στις 11:30 το βράδυ και ενώ γινόταν η συνέλευση της κατάληψης Φάμπρικα Υφανέτ 20 περίπου φασιστοειδή με κουκούλες, κράνη και παλούκια επιτέθηκαν στον χώρο της κατάληψης. Αφού εισήλθαν από το πίσω μέρος της κατάληψης, προσπάθησαν να βάλουν φωτιά στη στεγαστική κολλεκτίβα και προξένησαν κάποιες μικροφθορές .Περιφέρθηκαν στο μεγαλύτερο μέρος του χώρου και χωρίς να κινούνται βάσει οργανωμένου σχεδίου, χτύπησαν και τραυμάτισαν αρχικά 2 άτομα που βρέθηκαν τυχαία μπροστά τους ενώ αμέσως μετά ανέβηκαν στον 2^ο όροφο που την στιγμή εκείνη 57 άτομα κάναμε συνέλευση. Προσπάθησαν να μπουν στον χώρο της συνέλευσης αλλά απωθήθηκαν με επιτυχία από συντρόφισσες και συντρόφους και μέσα στον πανικό τους τράπηκαν σε φυγή. Αλληλέγγυοι σύντροφοι και συντρόφισσες κατέφθασαν αμέσως, τέσσερις εκ των οποίων προλάβανε την ομάδα των φασιστοειδών και επιτεθήκανε σε δύο απ’αυτούς. Οι μπάτσοι ήταν εξίσου γρήγοροι και αφού ανέκοψαν την κίνηση των υπόλοιπων συντρόφων προς τα φασιστοειδή ακολούθησε συμπλοκή και ρίψη δακρυγόνων. Κατόπιν αυτού, οι 300-400 περίπου αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες κινήθηκαν και παρέμειναν εντός του χώρου της κατάληψης ενώ λίγο αργότερα οι μπάτσοι αποχώρισαν.

Φαίνεται πως την περίοδο που διανύουμε, αυτή της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης, αμέσως μετά από μια περίοδο αντι-εξέγερσης που ακολούθησε τον Δεκέμβρη του 2008, υπάρχει μια στροφή της κοινωνίας προς τον συντηρητισμό και τις ακροδεξιές λογικές. Το νεφελώδες πολιτικό περιεχόμενο που πλαισιώνει τις σύγχρονες εμφανίσεις φασιστοειδών βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην παρούσα κοινωνική συγκυρία που επιτρέπει ιδέες μίσους και μητροπολιτικής βίας να εμφανιστούν και να συντηρηθούν. Η εκκόλαψη φασιστοειδών ευαγγελίζεται απαντήσεις στα αδιέξοδα, την κρίση νοήματος του συστήματος και υπόσχεται μια ταυτότητα που να υπερέχει των υπολοίπων, αυτή της εθνικής. Αντιλαμβανόμαστε την επίθεση αυτή, καθώς και αυτή που έγινε την Δευτέρα 8/2 στην είσοδο της κατάληψης με εμπρηστικό μηχανισμό, ως κομμάτι μιας σειράς επιθέσεων σε καταλήψεις, στέκια και ανοιχτούς πολιτικούς χώρους που σκοπό έχει να κάμψει την ριζοσπαστική πολιτική δράση για την κοινωνική απελευθέρωση καθώς και όσες και όσους αντιστέκονται.

Από την μεριά τους και τα ΜΜΕ έπαιξαν πολύ καλά τον ρόλο τους, αυτό της παραπληροφόρησης και συκοφάντησης της κατάληψης. Σε ρεπορτάζ που έκαναν για το συμβάν δεν έγινε καμία αναφορά στο γεγονός ότι η επίθεση έγινε από φασιστοειδή αλλά είχαν το θράσος να πληροφορούν ότι ομάδα κουκουλοφόρων βγήκε από την κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ και προκάλεσε φθορές με αποτέλεσμα να σπέυσουν αστυνομικές δυνάμεις (εφημερίδα Αγγελιοφόρος). Για μια ακόμα φορά η συνεργασία κράτους, φασιστοειδών και media δικαιολογεί το μπάτσοι, TV, νεοναζί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί.

Εδώ και 6 χρόνια το παλιό εργοστάσιο της Υφανέτ τελεί υπό κατάληψη από αναρχικούς/ές και αντιεξουσιαστές/τριες. Καταλάβαμε το παλιό εργοστάσιο με σκοπό να δημιουργήσουμε ένα χώρο συνάντησης και αντίστασης, όπου με εργαλεία την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση, επιδιώκουμε να επιτεθούμε σε όλες τις σχέσεις κυριαρχίας , σε κράτος, κεφάλαιο, πατριαρχία, στον εκφασισμό αυτής της κοινωνίας σε όλες του τις εκφάνσεις. Ο χώρος της κατάληψης είναι και θα παραμείνει ανοιχτός για τα κομμάτια εκείνα που στέκονται από την πλευρά της κοινωνικής απελευθέρωσης. Για τώρα και για πάντα, θα μας βρίσκουν μπροστά τους.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΙΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ

ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΣΑΣ!

ΠΟΡΕΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12/2 , 18:00

στο δρόμο ακούω τα κομμάτια του τρόμου να σπάνε

2010-02-11T02:30:00.000-08:00

Πορεία ενάντια στη φασιστική επίθεση στην Κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ

Παρασκευή 12 Φλεβάρη 6μμ Άγιος Φανούριος Κάτω Τούμπα

Να είμαστε όλες και όλοι εκεί

Η απόφαση πάρθηκε από την ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη στην κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ

Θα ακολουθήσει κείμενο και αφισάκι

Χθες το βράδυ

2010-02-10T01:29:00.000-08:00

Γύρω στις 23:00 και ενώ γινόταν η συνέλευση της κατάληψης Φάμπρικα Υφανέτ, 20 περίπου φασιστοειδή με παλούκια, κράνη και κουκούλες επιτέθηκαν στην κατάληψη. Προσπάθησαν να μπουν στο χώρο της συνέλευσης αλλά απωθήθηκαν με επιτυχία από συντρόφισσες και συντρόφους και στη συνέχεια προσπάθησαν να κάψουν διάφορα τμήματα της κατάληψης.

Οι φθορές που προξένησαν ήταν σχετικά λίγες, ένα καμένο παπάκι, κάποια έπιπλα και τέτοια. Δεν έχει χτυπηθεί κανείς/καμία από εμάς.

Στη συνέχεια στην περιοχή έσκασαν διαφόρων ειδών μπάτσοι ενώ άρχισαν να μαζεύονται και διάφοροι αλληλέγγυοι/ες. Τα φασιστοειδή εξαφανίστηκαν. Ανάμεσα στους συγκεντρωμένους και τους μπάτσους παίχτηκαν διάφορες ψιλοαντεγκλήσεις και κάποια στιγμή χωρίς συγκεκριμένο λόγο έσκασαν τα ΜΑΤ που έβγαλαν ντου και πέταξαν κάμποσα δακρυγόνα μέσα στην κατάληψη.

Αυτή τη στιγμή υπάρχει πάρα πολύς κόσμος έξω από την Υφανέτ, πάνω από 200 άτομα και το κλίμα είναι πολύ συντροφικό. Μπάτσοι και φασίστες, άφαντοι.

Υπάρχει μία προσαγωγή μίας κοπέλας (οι λοιπές φήμες δεν εξακριβώνονται από ΠΟΥΘΕΝΑ) η οποία βρισκόταν μακριά από την κατάληψη, μάλλον κρίθηκε ύποπτη ως αλληλέγγυα.

Περισσότερα σε λίγο.

Φ*Υ

(indymedia, 9/2/10)

Χθες το βράδυ

πάνω στη στέγη

μαύρες γάτες

ψιλοβρέχει

δεν μπορείς να πας και πουθενά

συνεχίζω να αναπνέω μηχανικά

παίρνω τηλέφωνα με δυσκολία

μου διαφεύγουν τα ονόματα

κοιτάω πίσω και δεν μπορώ να καταλάβω τι γίνεται

μόνο τους ακούω που κοπανάνε την πόρτα

οι γείτονες έχουν βγει στα μπαλκόνια

σπασμένα κεραμίδια στα χέρια

αγωνία ξεραμένη στα χείλια

οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι μου

τι έγινε;

ο χώρος της συνέλευσης πεδίο μάχης

ευτυχώς όλοι είναι καλά

μετά

κόσμος πολύς

καλά πότε ήρθανε τόσο γρήγορα;

λες την ίδια ιστορία πολλές φορές

μετά μπάτσοι

δακρυγόνα

κυνηγητά στο σκοτάδι

φεύγουν

αύριο

θα δούμε αύριο

One more time

2010-02-09T02:51:00.000-08:00

για μια ακόμη φορά στη Θεσσαλονίκη

αγαπημένοι Ms Rater

σε πονηρούς καιρούς

να γεμίσει κόσμο η κατάληψη

μουσική το μωβ καφενείο

να γίνει ο φόβος καπνός