2:44 π.μ.





3:07 π.μ.




Μικρό εγχειρίδιο για την επιβίωση της εξεγερσιακής ηθικής


Ούτε θέλουμε ούτε χρειάζεται να προσθέσουμε έστω και μια γραμμή στα όσα γράφτηκαν τις τελευταίες ημέρες για τα συναισθήματα που προκάλεσαν οι θάνατοι της 5ης Μαϊου στη Marfin. Η οδύνη μας είναι εντελώς δεδομένη όπως δεδομένη είναι και η οργή μας για την υποκριτική ευαισθησία των κάθε είδους αφεντικών, υπουργών και λοιπών παρατρεχάμενων σε σχέση με την αξία της ανθρώπινης ζωής, μιας ζωής που απαξιώνεται καθημερινά και με το χειρότερο τρόπο στα κάτεργα του καπιταλισμού, στα ναρκοπέδια των εθνικών συνόρων, στην καταστολή των κοινωνικών αγώνων.


Ένα ερώτημα όμως περιμένει απάντηση: Τι θα πούμε για τις αιτίες που οδήγησαν στους νεκρούς της Marfin; Θα μιλήσουμε για προβοκάτορες και σκοτεινούς κύκλους, θα αποδώσουμε το περιστατικό σε κάποιους ανεγκέφαλους και κτηνώδεις που παρείσφρυσαν ανάμεσά μας, θα γίνουμε κινηματικά μέντιουμ και θα μιλήσουμε για «την κακιά την ώρα»; Ή μήπως θα επαναπαυθούμε στο λόγο περί πυρασφάλειας του Βγενόπουλου, αυτού του εκ προοιμίου στυγνού εγκληματία, αντιμετωπίζοντας τα γεγονότα ως «αυτονόητα» και «αναμενόμενα» σαν να μιλάμε για φυσικά φαινόμενα στο μετεωρολογικό δελτίο;


Γιατί για εμας, «αυτονόητη» και «αναμενόμενη» είναι μόνο η βία του Κράτους και του Κεφαλαίου. Οι πράξεις των εξεγερμένων δεν μπορεί να είναι παρά αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής και ελεύθερης βούλησης.


1.

Και τέτοιες πράξεις δεν μπορούν να οδηγήσουν στον «τυχαίο» θάνατο τριών υπαλλήλων (αν είναι δυνατόν, τι πα να πει «απεργοσπάστες») ούτε να αναζητήσουν προκάλυμμα στον μαινόμενο κοινωνικό πόλεμο (τι πα να πει «παράπλευρες απώλειες»). Δεν είναι τυχαίο πως όλο και περισσότερο στο λόγο μας αναφερόμαστε στην εξεγερτική «αντι-βία». Είτε το θέλουμε είτε όχι, με αυτόν τον τρόπο προσδίδουμε στη βία ηθικό πρόσημο και μιλάμε για μια βία που δεν μπορεί να απομακρύνεται από το στόχο της κοινωνικής απελευθέρωσης και να γίνεται αυτοσκοπός. Αυτή ακριβώς η έννοια της «αντι-βίας» δεν φανερωνει παρά την επιθυμία των εξεγερμένων να δικαιολογήσουν τη χρήση της και όχι απλώς να την εξηγήσουν ως «κοινωνικό φαινόμενο», όπως περίπου θα έκανε στο διδακτορικό του ένας μαρξιστής κοινωνιολόγος. Η εξέγερση δεν είναι μόνο πράξη, είναι και πρόταση, σκοπός της δεν είναι μόνο να «καταφέρει» αλλά και να «πείσει». Και για αυτό αναζητά τα ηθικά της ερείσματα μέσα στο κοινωνικό πεδίο, σε έναν διαρκή διάλογο ανάμεσα στους εξεγερμένους και την υπόλοιπη κοινωνία. Η εύκολη απαξίωση αυτών που προτίμησαν να κάτσουν στον καναπέ αντί να κατέβουν στο δρόμο, δεν πρέπει να παραβλέπει, ότι η εξέγερση αναζητά τους αυριανούς εξεγερμένους ανάμεσα στους μέχρι χτες βολεμένους.


2.

Σε μια πολιτική συγκυρία σαν την τωρινή πρέπει να σταθούμε με γενναιότητα και να παραδεχτούμε πως ένα μεγάλο μερίδιο της ευθύνης των θανάτων της 5ης Μαίου μας αντιστοιχεί, ακριβώς διότι αφήσαμε με ευκολία πίσω μας - ιδιαίτερα από το Δεκέμβρη του ΄08 και μετά - το ζήτημα της εξεγερσιακής ηθικής. Παρασυρμένοι από την ορμή της εξέγερσης, γοητευτήκαμε και συχνά συνταχτήκαμε με διάφορες εκφάνσεις του πολιτικού μηδενισμού, διατηρώντας μια ένοχη σιωπή για πλήθος συμπεριφορών που εμφανίστηκαν γύρω μας (ενδεχομένως και μέσα μας): Αυθαίρετες στοχοποιήσεις των «εχθρών» της εξέγερσης, απαξιώσεις και τσαλακώματα της στοιχειώδους αξιοπρέπειας, αρσενικοί τσαμπουκάδες, λιντσαρίσματα και τραμπουκισμοί, και όλα αυτά με βάση το σαθρό και προφανώς ευμετάβλητο κριτήριο της κατοχής της «απόλυτης αλήθειας» των εξεγερμένων. Και σωπάσαμε εκκωφαντικά όταν οργανώσεις της ένοπλης πάλης (που διεκδίκησαν οι ίδιες για τον αγώνα τους το χαρακτήρα της συνέχισης των εξεγέρσεων με άλλα μέσα), άρχισαν να ξεδιπλώνουν συμπεριφορές που αμφισβητούσαν τον πυρήνα της εξεγερσιακής ηθικής, αρνούμενες να ασχοληθούν με το στοιχειώδες ζήτημα της απαξίωσης της ζωής «του κάθε περαστικού» και εξαντλώντας τη σχετική συζήτηση γύρω από την επάρκεια του προστατευτικού μέτρου των προειδοποιητικών τηλεφωνημάτων. Εν τέλει, υποταχθήκαμε στο θεαματικό χαρακτήρα μιας βίας που αναμφιβόλως απέκτησε φανταχτερή αίγλη και κατάφερε να δημιουργήσει παγκόσμια γεγονότα, χωρίς να σκεφτούμε αν όντως η ριζοσπαστικότητα του αγώνα καθορίζεται από το βαθμό βιαιότητας των μέσων που αυτός χρησιμοποιεί.


3.

Ξέρουμε καλά πως η εξουσία και τα τσιράκια της θα προσπαθήσουν, εκμεταλλευόμενοι το τραγικό συμβάν της 5ης Μάη, να μας φέρουν αντιμέτωπους με το πλαστό δίπολο «βία-μη βία». Δεν τσιμπάμε. Και για αυτόν το λόγο, τη συζήτηση για τα μέσα του αγώνα δεν θα την αφήσουμε στα χέρια των μπάτσων και των τηλεοπτικών εισαγγελέων, στηρίζοντάς την αποκλειστικά σε υποθέσεις για το πώς θα μπορούσε να προκληθεί κίνδυνος για την ανθρώπινη ζωή. Το ξεχείλωμα αυτής της θέσης δεν θα είχε τέλος: Αν σπάσει μία βιτρίνα μπορεί να ακρωτηριάσει ένα χέρι, μία πέτρα μπορεί να αναπηδήσει και να χτυπήσει ένα παιδί, ένα σύνθημα μπορεί να φωναχτεί πολύ δυνατά και να προκαλέσει ανακοπή σε έναν συνταξιούχο του ΟΓΑ, και τελικά ασφάλεια υπάρχει μόνο στις ειρηνικές διαδηλώσεις και ακόμα καλύτερα μέσα στη ζεστή αγκαλιά του καναπέ.

Τα μέσα του αγώνα δεν μπορούν να νοηθούν έξω από το ιστορικό τους πλαίσιο και την κοινωνική συνθήκη που αναδεικνύει τη χρήση τους ως απαραίτητη. Ακόμη και η κοινοβουλευτική δημοκρατία που τόσο «κόπτεται» για την ανθρώπινη ζωή, έχει σχετικοποιήσει μέχρι και την -θεωρητικά απόλυτη για τους αστούς- απαξία της βόμβας, αναδεικνύοντας ήρωες μέσα από τους εκρηκτικούς αγώνες κατά της δικτατορίας. Έτσι και η μολότωφ, σε μια εντυπωσιακή πορεία τριάντα και πλέον χρόνων στους μεταπολιτευτικούς αγώνες στην Ελλάδα, κατέστρεψε καπιταλιστικούς στόχους, προσέφερε άμυνα από την αστυνομία σε κρίσιμες στιγμές και διέψευσε αποτελεσματικά τον πόθο της κυριαρχίας για κοινωνική ειρήνη, εισπράττοντας συχνά διθυράμβους από μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας. Είναι όμως άραγε η καταξίωσή της άσχετη με αυτόν τον μοναδικό συνδυασμό μεγάλης αποτελεσματικότητας και έλλειψης ανθρώπινων απωλειών στην ιστορική της πορεία; Είναι άσχετο το ότι σε όλους τους αγώνες, ακόμη και τους πιο βίαιους όπως ο Δεκέμβρης, είχαμε πάντα τη δυνατότητα να βροντοφωνάζουμε το γνωστό σύνθημα που ζυγίζει τις βιτρίνες με τις ζωές; Το γεγονός είναι, ότι η συζήτηση για τα όρια των μέσων και την αναλογία τους προς το σκοπό έχει ανοίξει και κανείς μας δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα.


4.

Διαβάσαμε σε ένα από τα κείμενα που κυκλοφορούν αυτές τις ημέρες και προσπαθούν να επιχειρηματολογήσουν πάνω στην αποκλειστική ευθύνη των καπιταλιστών, ότι η βία της εξέγερσης είναι σαν τρένο που κυλά στις ράγες. "Αν κάποιος αλυσοδέσει ανθρώπους στις γραμμές του, τότε δεν μπορούμε να λέμε ότι είναι ένοχοι οι επιβάτες"...

Στη λογική αυτή μπορούμε εύκολα να αντιτάξουμε το εξής: Μέσα σε κάθε βαγόνι, υπάρχει μία χειρολαβή για έκτακτη ανάγκη. Κάθε επιβάτης που θα αντιληφθεί τους αλυσοδεμένους ανθρώπους στις γραμμές του τρένου και δεν τραβήξει τη χειρολαβή, φέρει μερίδιο ευθύνης για την απώλεια της ζωής τους.


Πρόκειται για μια δύσκολη πολιτική επιλογή. Ξέρουμε ότι μπροστά μας έρχονται αγώνες, αγώνες ενάντια σ' ένα σύστημα που εξαθλιώνει, αποχαυνώνει, δολοφονεί, «ενάντια σ' ένα σύστημα που κλέβει τη ζωή» με όλο και πιο απροκάλυπτο τρόπο. Αγώνες που θα μας ξεπεράσουν σε ορμή, αγώνες ανθρώπων που θα βρεθούν σε απόλυτη απόγνωση και δεν θα έχουν πραγματικά τίποτε να χάσουν. Στους αγώνες αυτούς θα είμαστε εκεί και θα οργανώνουμε με αποφασιστικότητα την επίθεση στο Κεφάλαιο και το Κράτος με όλες μας τις δυνάμεις, δίνοντας ταυτόχρονα το στίγμα μας. Ένα στίγμα που θα επαναλαμβάνει διαρκώς την ανάγκη για έλεγχο των μέσων και των προτεραιοτήτων που θέτει μια εξέγερση. Η πρακτική συνέπεια αυτής της επιλογής μπορεί να μας φέρει αντιμέτωπους με ανθρώπους που μέχρι χτες θα τους θεωρούσαμε συντρόφους. Κι αν χρειαστεί, μπορεί να γίνουμε ντεφετιστές, να αρνηθούμε την άνευ όρων στράτευση σε έναν ανώτερο τυφλό σκοπό, του οποίου η επίτευξη θα μπορούσε να μας οδηγήσει στην εξαχρείωση.


Μπορεί για κάποιους και κάποιες η θέση αυτή να μοιάζει «ανθρωπιστική», «ηθικιστική» ή «ηττοπαθής». Λίγο μας νοιάζει. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε με όλα τα μέσα, οπλισμένοι με την πεποίθηση ότι αν την όποια εξεγερτική ηθική την διαδεχθεί ένας εξεγερτικός μηδενισμός, αν στο όνομα του οποιουδήποτε ανώτερου εξεγερσιακού σκοπού κυριαρχήσει ο κοινωνικός κανιβαλισμός, τότε η προστασία των μελών της κοινωνίας θα παραδοθεί στα χέρια του Νόμου και της Τάξης, και το Κράτος θα ανακτήσει όλη τη χαμένη ιστορική του νομιμοποίηση ως «ο κατεξοχήν προστάτης» και «εγγυητής» της κοινωνικής συνύπαρξης.


Και τότε, θα έχουμε ήδη χάσει.



Θεσσαλονίκη, 17/5/2010

από τη

ΜΗΧ(Α)ΝΗ





2:18 π.μ.




έχει περάσει σχεδόν μια βδομάδα

και ψάχνω από τότε τα λόγια
την έμπνευση
την έφοδο προς τα μπροστά

μάταια
...

όμως
επιτέλους
σήμερα μου αποκαλύφθηκε

αυτό
που μου τρώει τα σωθικά
...





















(σκέφτομαι να πάω και για κανένα εγκεφαλογράφημα, μπας και...)


5:26 π.μ.




Ο Βγενόπουλος ως αυθεντικός καπιταλιστής είναι εξ ορισμού δολοφόνος. Και μετά;

Αυτή τη φορά ο τρόμος δεν ήρθε μόνο από τη φυσική πηγή του, το κράτος και τ’ αφεντικά. Επέλασε μέσα απ’ τη δικιά μας μήτρα και δεν ήταν η πρώτη φορά, ήταν η πρώτη μοιραία φορά. Τα μπουκάλια έφυγαν στο όνομα της δικής μας τάξης, των από κάτω, και έπνιξαν μέχρι θανάτου ανθρώπους της δικής μας τάξης. Αδιάφορο αν οι τρεις νεκροί είχαν ή όχι συνείδηση της ταξικής συνθήκης τους, αν ενέδωσαν στους εκβιασμούς της μισθωτής σκλαβιάς που από τα γεννοφάσκια της δολοφονεί για το κέρδος. Επίσης δεν περιμένουμε από τους μπάτσους να κινητοποιούνται για να σώζουν ανθρώπους όπως δεν περιμένουμε από τ’ αφεντικά να φροντίζουν για συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς(γι’ αυτούς είμαστε όλοι αναλώσιμες)

Ο βγενόπουλος και κάθε βγενόπουλος ως γνήσιος καπιταλιστής είναι δολοφόνος και εγκληματίας. Όπως συμβαίνει συνήθως θα τη γλυτώσει πέφτοντας στα μαλακά γιατί «τα λεφτά είναι πολλά άρη», τόσα που μπορούν να κλείσουν στόματα και ν’ αγοράσουν την τυφλή και πάντα ανοιχτομάτα δικαιοσύνη.

Εμείς όμως; Εμείς θα μιλήσουμε για κάτι άλλο εκτός από τις φονικές τακτικές των αφεντικών; Εμείς που αρθρώσαμε λόγο και ορθώσαμε πράξεις για τις εργατικές δολοφονίες των ολυμπιακών, για τα νεκροταφεία στον έβρο, στο αιγαίο, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών, στα αστυνομικά τμήματα, στις φυλακές, στον ΗΣΑΠ, στο via vai, εμείς θα τολμήσουμε να μιλήσουμε για τις τερατογενέσεις (μητροπολιτικές, μάλιστα, αλλά τερατογενέσεις) που κυοφορούνται εντός μας; Αν στις αναλύσεις μας, οι μικροαστοί νοικοκυραίοι, οι ελληναράδες, έχουν μια χαρά μερίδιο στο αίμα που ρέει σε ιράκ, αφγανιστάν, σομαλία, σουδάν(ατέλειωτος ο κατάλογος της περήφανης και ισχυρής ελλάδας), αν οι πελάτες έχουν μια χαρά συνενοχή στο τράφικινγκ και στους βιασμούς της καταναγκαστικής πορνείας, αν η εργατική τάξη των καπιταλιστικών μητροπόλεων έχει μια χαρά μεράδι στις καθημερινές γενοκτονίες που συντελούνται στη αφρική, στην αιτή, την ινδία, τότε εμείς, όλοι εμείς γιατί είμαστε απολύτως αμέτοχες στις τρεις χθεσινές δολοφονίες;

Ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος, ο χώρος της αυτονομίας, της εργατικής αυτοδιεύθυνσης και ένα κομμάτι της επαναστατικής αριστεράς έχει επιχειρήσει κάποιες φορές με όρους πολιτικούς (αλλά και πρακτικούς)ν’ ακουμπήσει το ζήτημα μιας αντι-βίας που βαφτίζεται κινηματική. Οι απόπειρες ωστόσο ήταν και παραμένουν στην περιφέρεια τοτεμικών ταμπού, αδύναμες, αποσπασματικές, ανίκανες να διατρανώσουν-έστω και σε επίπεδο λόγου-θέσεις για τις πρακτικές του λυντσαρίσματος, της τυφλής βίας (ναι, υπάρχει «αυτό το φρούτο» όσο κι αν οι τηλερουφιάνοι το μεταχειρίζονται ως κολυμπήθρα του σιλωάμ για τα εγκλήματα της αστικής δημοκρατίας τους)που βρωμάει επαναστατική τεστοστερόνη, των υγειονομικών ζωνών στα εξάρχεια (ξέρετε, όχι του κράτους, τις «άλλες» εννοώ), των επιχειρήσεων «αρετής» στα πρεζόνια της πλατείας…

Όσο η συζήτηση δεν ανοίγει στο εσωτερικό μας με όρους μαζικούς, πολιτικούς και αξιόπιστους, τόσο θα παραμένουμε αμήχανες μπροστά σε τσαμπουκάδες, ψειρίσματα-και όχι απαλλοτριώσεις- ανοιγμένα κεφάλια ή νεκρούς, ή χειρότερα θα καταφεύγουμε σε συνομωσιολογίες, ή ,ακόμα χειρότερα, θα ανεχόμαστε να αντιμετωπίζονται αυτές οι πραγματικότητες ως παράπλευρες απώλειες κηρυγμένων και ακήρυκτων πολέμων. Και πέρα απ’ τη στοχοποίηση χώρων και ανθρώπων, την καταστολή και την συκοφάντηση, τον απομονωτισμό και την αυτοαναφορικότητα, οι εξουσιαστικές λογικές θα σκυλεύουν την επαναστατική μας συνείδηση, πράξη και αξιοπρέπεια.

Υ.Γ1.Είναι η πρώτη και, φαντάζομαι, τελευταία φορά που ως χρήστρια του μέσου περνώ από την ενημέρωση και την αντιπληροφόρηση στην κατάθεση της προσωπικής μου γνώμης. Ελπίζω η ΣΟ να μη με κόψει(κάτι τέτοιο θα είχε πολύ, μα πολύ πλάκα).Δεν επιλέγω το μη σχολιασμό γιατί θέλω να δω πόσοι δεν θα το προσπεράσουν, πόσες θα με θεωρήσουν από αφελή έως ασφαλίτη και πόσοι θα προσπαθήσουν να καταλάβουν. Σε κάθε περίπτωση δεν θα επανέλθω

Υ.Γ2.Η χρήση των γραμματικών γενών υπαγορεύεται από την πολιτική αντίληψη περί τυχαίας εναλλαγής τους

virtus

(αναδημοσίευση από Indymedia)


1:31 π.μ.




οι εργαζόμενοι από τις 12 παρακάλαγαν να φύγουν
http://troktiko.blogspot.com/2010/05/12-marfin.html
μες στο κέντρο, στη σταδίου, σε μια αθήνα που βούλιαζε από κόσμο!
κρίμα οι άνθρωποι, 3 νέοι άνθρωποι πνίγηκαν σαν τα ποντίκια!

(.... Παρεμπιπτοντως, πρώην πρόεδρος-προϊστάμενος της υπηρεσίας μας, σε τηλεφώνημα για βόμβα,
μας είχε εμποδίσει να βγούμε από το κτήριο, αναλαμβάνοντας-λέει- την ευθύνη...(!) οι δε "φοβητσιάρηδες" να γραφτούν πρώτα στο βιβλίο εξόδου και να βγουν..! ευτυχώς αντιπρόεδρος του συλλόγου μας διαμήνυσε ότι κάθε φορά είτε πρόκειται για φάρσα είτε όχι θα βγαίνουμε από το κτήριο-χωρίς φυσικά να γραφόμαστε.
Χωρίς σε καμία περίπτωση να νομιμοποιούμε τη βία, και με φοβερή θλίψη και πίκρα για τα σημερινά, σκέφτομαι ότι κάθε μέρα και μεις με όλες μας τις δυνάμεις δεν πρέπει να αγωνιζόμαστε για κάθετι και να περιφρουρούμε τα δικαιώματά μας και να είμαστε αλληλέγγυοι; ....)


(Τροποποιήθηκε 10:13μμ, Τετάρτη 5 Μαΐου 2010)

Νιώθω υποχρέωση απέναντι στους αδικοχαμένους συναδέρφους μου να πω αυτές τις αντικειμενικές αλήθειες. Στέλνω αυτό το μύνημα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα ενημερωτικά sites. Όποιος έχει ακόμα συνείδηση, ας το δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.

● Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.

● Το συγκεκριμένο κτίριο δε διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.

● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.

● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.

● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.

● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ.Βγενόπουλου.

● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.

● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά "ή δουλεύεις ή απολύεσαι".

● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.

Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ.Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο.


7:53 π.μ.




Με το βλέμμα μου καρφωμένο σε ότι είναι να έρθει

μουδιασμένη ή όχι
κουρασμένη ή όχι
επιτέλους (;)
μπροστά στις αντικειμενικές συνθήκες
για όσα επιθυμούμε να συμβούν

ξαναδιαβάζω Σελίν, σελ. 418
από το "Ταξίδι στην άκρη της νύχτας"

"Δεν αξίζει τον κόπο να αντιστεκόμαστε, αρκεί να περιμένουμε, αφού τα πάντα στο δρόμο θα καταλήξουν. Μόνο αυτός μετράει, κατά βάθος. Δεν χωράει συζήτηση. Μας περιμένει. Θα πρέπει να κατεβούμε στο δρόμο, να το πάρουμε απόφαση, όχι ένας, όχι δύο, όχι τρεις από μας, αλλά όλοι."


1:44 π.μ.





7:09 π.μ.
































3:46 π.μ.